Het werd hoog tijd mijn huidige mobiele telefoon (HTC Touch Diamond) te vervangen. Maar hoe ga je dan te werk? Er is keus genoeg, te over zelfs. Uiteindelijk bleven twee kandidaten over: de Motorola Milestone en de Nokia N900. Waarom deze twee? En welke is het geworden?

Continue reading »

Als schrijver en columnist heb ik mij voornamelijk bezig gehouden met het open wereldje. In het dagelijks leven staat de hulpverlening aan Antillianen die de aansluiting met de samenleving niet (kunnen) maken centraal. Dat is een totaal andere wereld al zie ik qua sociale dynamiek voldoende overeenkomsten. De wijze waarop ik in die twee werelden werkzaam ben, krijgt richting, inhoud en vorm door mijn geloofsovertuiging. Voor mij is religie niet een onderdeel van mijn leven, maar het fundament waarop mijn leven wordt gebouwd. Ik zie de Bijbel als gids en inspiratiebron, als een spiegel waarin ik kijk. We kennen het spreekwoord: ‘jezelf een spiegel voorhouden’, jezelf eens goed bekijken en vervolgens daar wat mee doen.

Het afgelopen weekend was daar weer een mooie gelegenheid voor. Jehovah’s Getuigen organiseren ieder jaar een driedaags congres. Het thema was dit jaar ‘Nader dicht tot God’. Voor mij was het al weer het 17e congres, zij het voor de eerste maal in het Papiamentu (voor Agnes en mij dan). Gedurende die drie dagen komen al snel zo’n 30 lezingen voorbij, met onderwerpen die soms wat dichter, soms wat verder van je eigen situatie staan. Zelf pak ik dan vragen op als: Hoe ontwikkel ik mij als mens?, Hoe staat het met mijn relatie met Agnes, met mijn familie?, Hoe staat het met de doelen die wij voor ons werk in onze geloofsgemeenschap hebben gesteld?, Hoe kan ik mijn werk als ouderling en herder beter doen?, Wat betekent dit voor mijn werk als schrijver, als hulpverlener?, Waar moet het beter, anders?.

Ik ben mij er maar al te zeer van bewust dat velen religie gelijk stellen met behoudend, conservatief, beklemmend, en varianten van deze termen, al dan niet gebaseerd op hun persoonlijke ervaring. Mijn ervaring is toch anders. Misschien heeft het er mee te maken dat ik in 1993 bewust gekozen heb voor Jehovah’s Getuigen. Mijn ouders hebben geen religieuze erfenis achtergelaten, anders dan de vrijheid om toch vooral een eigen keuze te maken. De keuze in 1993 was het sluitstuk van een spirituele zwerftocht en het begin van een nieuwe levensfase.

Sinds ongeveer 2003 ben ik mij ook meer gaan verdiepen in de ‘personal development’ denkers. Denk dan aan Jim Rohn, Anthony Robbins, Brian Tracy, Chris Widener, Stephen Covey etcetera. Leuk materiaal. Die Amerikanen hebben toch wat minder moeite met religie. Waar het in Nederland toch vooral een privé-aangelegenheid moet zijn, zien zij het als integraal onderdeel van iemands maatschappelijke carrière. Goed, de focus op ‘succes’ en dan vooral ‘financieel succes’ is minder mijn ding. Hun aandacht voor een spiritueel leven als bron van inspiratie voor een succesvol en innovatief bestaan is beter blijven hangen.

Daarmee werd mijn geloofsovertuiging meer dan voorheen een ijkpunt voor persoonlijke ontwikkeling. Een moreel kompas voor het bepalen van de doelen, van prioriteiten en de juiste balans. De congressen zijn jaarlijkse momenten van bezinning. Vorig jaar besloten Agnes en ik op het congres een volgende stap in het predikingswerk te zetten, met als resultaat dat we sinds 1 januari in een Papiamentstalige gemeente werkzaam zijn.

Het afgelopen weekend hebben we drie dagen doorgebracht met ruim 1000 Antillianen en Arubanen om ons heen. Dit was/is een totaal andere groep als waar ik in mijn werk mee te maken heb. Dit is een groep die de weg in de samenleving weet te vinden, die op een positieve manier in het leven staat en probeert anderen te helpen het leven wat beter in te richten. Ik werk sinds 2001 voor -wat we toch wel mogen noemen- problematische Antilliaanse cliënten. Natuurlijk houden we elkaar regelmatig voor dat we werken met en voor die paar procent aan de onderkant van de gemeenschap. Maar die paar procent bepalen een fors deel van onze kijk op de Antilliaanse gemeenschap.

Het is dan heerlijk samen te werken met hard werkende, positief ingestelde, gastvrije en lieve Antilliaanse geloofsgenoten, die -geïnspireerd door de Bijbel- lekker bezig zijn. Ze helpen mij weer om op een andere manier in het leven te staan, om anders tegen mensen aan te kijken. Ze zijn voor mij evenzeer spiegels van geloof. Het waren drie mooie en nuttige dagen.

In mijn boekenkast staat een kleine collectie over Java, C, C++, PHP, HTML, Python, Perl, C#. Zeg maar, het betere programmeerwerk. Programmeren en open source software lijken makkelijk samen te gaan. Je hebt immers gelijk toegang tot de broncode.  In de tijd van internet via een 56K6 modem (ja kinders, dat kon toen nog) heb ik in een dolle bui de broncode van de Linux kernel binnen gehaald. En er vervolgens niks mee gedaan. Programmeren is niks voor mij. Zelfs de boeken over shell scripting liggen rustig stof te vergaren.

De website 10.000 Words gaf vandaag toch weer een prikkel na te denken of ik als open source schrijver ‘iets’ met programmaeren moet gaan doen. Mark S. Luckie, schrijver van The Digital Journalist’s Handbook, heeft een handig stroomschema online gezet. Daarmee moet je kunnen bepalen of je als digitale schrijver aan de code moet.

Should I learn programming

Ik schijn uit te komen bij: ‘Congrats mother Theresa, journalism is the industry for you’. Arm, zonder programmeerkennis.

De klokkenluiderssite Wikileaks krijgt een hoop aandacht. Als je de nieuwsstroom overziet dan zie je berichten over gelekt materiaal, maar ook over geldnood, bedreigingen van één van de oprichters, het onderbrengen van de site in een ‘safe haven’ en over gedoe in de Wikileaks-organisatie. Het lijkt er een beetje op alsof de organisatie Wikileaks meer in het nieuws komt dan het materiaal dat beschikbaar komt via de site.

Vandaag verscheen op CNet een interview met John Young. Young is één van de oprichters van Wikileaks en al jaren medeverantwoordelijk voor Cryptome. Cryptome heeft al een lange geschiedenis als het gaat om het publiceren van gelekte documenten. Ik heb het interview met belangstelling gelezen. Young kraakt een aantal harde noten over Wikileaks (waar hij niet langer deel van uitmaakt). In hoofdlijnen:

  • Young heeft geen idee waarom Wikileaks zoveel geld nodig heeft. Voor het in de lucht houden van de site kan het niet zijn.
  • De nadruk op geld verandert Wikileaks van een moreel instituut in een bedrijf, en dat tast de integriteit aan.
  • Young publiceert al jaren zeer gevoelige documenten waar overheden niet blij mee zijn. Hij heeft een paar keer overheidsfunctionarissen op de stoep gehad en beschrijft de contacten als vriendelijk en correct. Hij snapt ook niet waar de verhalen over ‘harassment’ van Wikileaks medewerkers vandaan komen.
  • Wikileaks kan haar belofte tegenover klokkenluiders niet hard maken. De site en de organisatie kan hun anonimiteit niet waarborgen.

And I say, oh-oh. That’s over-promising. The very over-promising is an indication that it doesn’t work. And we know that from watching the field of intelligence and how governments operate. When they over-promise, you know they’re hiding something. People who are really trustworthy do not go around broadcasting how trustworthy I am.

  • Het is niet duidelijk hoeveel geld Wikileaks nu echt heeft gekregen en wat er mee wordt gedaan. Young doet daar onderzoek naar en publiceert de bevindingen via Cryptome.

De manier waarop Young Wikileaks beschrijft is bijzonder:

I don’t want to limit this to Wikileaks, but yes, they’re acting like a cult. They’re acting like a religion. They’re acting like a government. They’re acting like a bunch of spies. They’re hiding their identity. They don’t account for the money. They promise all sorts of good things. They seldom let you know what they’re really up to. They have rituals and all sorts of wonderful stuff. So I admire them for their showmanship and their entertainment value. But I certainly would not trust them with information if it had any value, or if it put me at risk or anyone that I cared about at risk.

Of je het er mee eens bent of niet, een dergelijke omschrijving zet je aan het denken. Is het afgunst van de zijde van Young, omdat een nieuwe speler het ‘klokkenluidersdomein’ zo goed weet te bespelen met gebruik van sociale media? Is het uiting van een generatiekloof? Of snijden de argumenten van Young hout en stelt hij de vragen die wij ook zouden moeten stellen?

Mathieu Paapst brengt binnenkort een nieuw boek uit over het werkgeversauteursrecht. Wanneer is de kenniswerker de auteur en wanneer is de werkgever dat? Dat is al een interessant onderwerp.

Mathieu heeft gelijk de Time switch licentie ontwikkeld, een licentie die het traditionele uitgeefmodel en Creative Commons samen voegt. De Time switch licentie geeft aan tot welke datum het creatieve werk onder het klassieke model valt. Na die datum valt het werk automatisch onder een gekozen Creative Commons-licentie.  In zijn geval ziet de auteursrechtbepaling er als volgt uit:

Time switch licentie (TS0113/CC-BY)
Alle auteursrechten op dit werk zijn door de auteur voorbehouden tot januari 2013. Na deze datum is op dit  werk de volgende licentie van toepassing: Creative Commons, naamsvermelding 3.0

Ik kan me voorstellen dat deze oplossing door de voorstanders van ‘vrije kennis’ niet als ideaal wordt gezien, maar het is een mooie oplossing. Op voorhand is namelijk al bekend wanneer een creatief werk als open content beschikbaar komt.

Dell verkoopt computers met Ubuntu, en daar zijn we al Ubuntu-liefhebbers blij mee. Maar Dell weet volgens mij nog niet hoe ze die Ubuntu-bakken aan de mens moeten brengen. De ene keer schiet het door en lijkt het op Microsoft ‘bashing’.  De andere keer slaan ze weer naar de andere kant door.
Op de vraag ‘Windows of Ubuntu?’ wordt door Dell UK het volgende geantwoord:

Kies Windows indien je:

  • met Windows programma’s werkt (zoals Microsoft Office of iTunes) en dat wilt blijven doen;
  • bekend bent met Windows en niet de moeite wilt doen met nieuwe programma’s voor e-mail, tekstverwerking, etcetera te leren werken;
  • net met computers begint te werken.

En dat dan voorzien van het plaatje van Windows XP.
Bij Ubuntu staat dan het volgende:

Kies Ubuntu indien je:

  • niet van plan bent Windows te gebruiken
  • belangstelling hebt voor open source software ontwikkeling.

Tja, met zulke krachtige argumenten pro Ubuntu moet het toch storm lopen. Ik werk al jaren met Ubuntu. Het is een prima OS voor nieuwe gebruikers (waarom zou je ze eerst Windows moeten leren) en ik heb nog geen zinvolle coderegel bedacht. Dell heeft echt een paar flinke schoppen onder het commerciële achterwerk nodig, want met zulke vrienden heb je geen concurrenten meer nodig.

Windows of Ubuntu, volgens Dell

In de categorie ‘Huishoudelijke mededelingen’. 

Begin juli heb ik het domein basiscursusubuntu.nl laten registreren.  De Basiscursus Ubuntu heeft het goed gedaan in de verkoop, en ik was eigenlijk verrast dat het domein nog gewoon beschikbaar was. De URL verwijst vooralsnog naar de boekenpagina op mijn site.

Ruzie over WordPress themes, vraagtekens over de iPhone 4 en Motorola Droid X, de videoboodschap van Neelie Kroes, het nieuwe programma voor docenten MBO ICT, patenten en open source software, gedoe rond OpenSolaris en doorlopende discussies over open core. Het open wereldje was weer bezig in de afgelopen week.

Continue reading »

Firefox is al geruime tijd mijn standaard webbrowser, zowel thuis als op het werk (met dank aan PortableApps). Jolicloud, draaiend op mijn netbook (Asus 1005P), heeft voor Chromium (het open broertje/zusje van Google Chrome) gekozen. Tal van webapplicaties worden geladen met Chromium en dat bevalt goed. In vergelijking met Firefox is de laadtijd veel korter. De kracht van Firefox was/is natuurlijk ook de enorme hoeveelheid addons. Voor Chrome/Chromium neemt het aantal addons toe. Het viel me op dat ik nu een aantal uitbreidingen heb geïnstalleerd waarbij het niet nodig was de browser opnieuw op te starten.

Scribefire was zo’n uitbreiding. De afgelopen dagen ben ik aan het spelen gegaan met programma’s voor het schrijven en bewerken van blogberichten. Het eerste artikel ging over BloGTK 2.0, vandaag was Scribefire onder Chromium aan de beurt.

Continue reading »

Jan Stedehouder Bijdragen beschikbaar onder de Creative Commons BY-NA-SA licentie, tenzij anders aangegeven. Rode, blauwe en groene pictogrammen door Ken Saunders onder Creative Commons Attribution-ShareAlike 2.5 Licentie. Suffusion WordPress theme by Sayontan Sinha

Switch to our mobile site