Hypeocratie

Uitgesteld

Een blanke, in een gekleurde wereld

Uitgesteld

Vrije artsenkeuze, geloof en consumentisme

Soms zakt mijn broek af bij het gebrek aan kennis bij journalisten. Zo deed een journaliste deze week het principe van vrije artsenkeuze af met een: ‘het gaat dan om mensen die een behandeling willen waarvan de werking niet helemaal duidelijk is’. Ik snap dat het soms erg druk kan zijn op de Haagse redactie en dat je niet alle dossiers goed op je netvlies kunt hebben. Maar, tjonge, dichter bij een stemadvies kun je als journalist ook niet komen. Het is ook een foute uitspraak die nauwelijks een raakvlak heeft met de werkelijkheid.

Het initiatief om artikel 13 van de Zorgverzekeringswet aan te passen (lees: het beperken van de vrije artsenkeuze) is gunstig voor de vier grote zorgverzekeraars (die 90% van de markt in handen hebben) en de overheid (die probeert via semi-marktwerking de stijging van de zorgkosten te beperken). Voor een zorgverzekeraar is het interessant als ze voor hun klanten alleen nog maar gecontracteerde zorg hoeven te vergoeden. Natuurlijk heb ik als patiënt het kuch  recht om naar een andere arts of ziekenhuis te gaan, maar van dat kuch  recht blijft niets over op het moment dat ik 20%, 40% of zelfs 100% van de kosten van de behandeling zelf moet betalen.

Maar waarom zou je naar een andere arts of ziekenhuis willen?

Ik ben een van Jehovah’s Getuigen. Daar kun je blij mee zijn of je kan het een gruwel vinden ;-). Ik ga er maar van uit dat ons standpunt rond bloedtransfusies bekend is, maar zo niet: voor mij is een bloedtransfusie geen aanvaardbare medische behandeling. Wanneer ik een operatie moet ondergaan, ga ik met de arts in gesprek over wel aanvaardbare, alternatieve behandelingen. We hebben het dan niet over vage behandelingen waarvan de werking niet helemaal duidelijk is. Medische vakbladen hebben inmiddels uitvoerig beschreven hoe dergelijke behandelingen uitgevoerd moeten worden, welke peri-operatieve complicaties te verwachten zijn en wat de gezondheids- en economische effecten zijn. In het kort: de operatie zelf is complexer, vraagt om meer deskundigheid van het operatieteam, pakt daardoor wat duurder uit, maar de patiënt herstelt sneller en beter waardoor de totale kosten van de behandeling lager uitvallen. Zelfs in acute traumasituaties is bloedloze chirurgie een optie. Het Amerikaanse leger gaat chirurgen trainen voor bloedloze chirurgie op het slagveld. Voor alle duidelijkheid: in het leger zul je verrekt weinig Jehovah’s Getuigen tegen komen.

Is het in Nederland een probleem om artsen en ziekenhuizen te vinden die mijn geweten op dit punt respecteren? Nee, helemaal niet. Maar ik ken in ieder geval twee ziekenhuizen waarvan het team anesthesisten categorisch weigert om bloedloze chirurgie te ondersteunen, en een daarvan is het dichtstbijzijnde ziekenhuis. De behandelende arts (chirurg), die de operatie wel op de juiste manier wil uitvoeren, mag dan in arren moede mij als patiënt overdragen naar een collega in een ander ziekenhuis. Ik denk dat je nu wel snapt hoe belangrijk die vrije artsenkeuze voor mij is. Het is voor mij een essentieel onderdeel van de vrijheid van godsdienst, de vrijheid om een wetenschappelijk bewezen hoogwaardige (en kosteneffectieve) medische behandeling te ontvangen die past binnen mijn geloofsovertuiging. En dus ga ik voor een polis die deze vrijheid, voor dit moment, waarborgt, ook al is die polis wat duurder.

De  vraag is wel hoe lang die vrijheid nog blijft bestaan als artikel 13 wordt aangepast. De overheid en de vier grote verzekeraars hebben een gezamenlijk belang om die vrije keuze stap voor stap uit te hollen, onder het mom van beheersing van de zorgkosten. Aan de geruststellende woorden dat de kwaliteit van de zorg niet in geding komt, heb ik -gezien het bovenstaande-  niet veel.

Consumentisme

Bij vrije keuze hoort, wat mij betreft, ook persoonlijke verantwoordelijkheid. In dit verband betekent het dat ik mijn verantwoordelijkheid neem om geen onnodig gebruik van de zorg te maken. De premie voor de zorgverzekering, of het nu om de basisverzekering of een aanvullende verzekering gaat, is geen spaarbudget dat je periodiek, het liefst jaarlijks, op moet maken. Ik denk dat ‘we’ daar sinds de invoering van de zorgverzekeringswet onvoldoende aandacht voor hebben gehad. De zogenaamde financiële prikkels, zoals het steeds hoger wordende eigen risico, zijn bedoeld om ons bewust te maken van de kosten van de zorg. Maar ze resulteren in óf zorgmijding (met alle negatieve gezondheids- en economische effecten van dien) óf tot consumentisme, het alles uit de polis halen wat er in zit, noodzakelijk of niet. En ja, er is consumentisme op dit terrein, want hoe verklaar je anders de bizarre decemberdrukte bij opticiens, audiciens en de KNO-afdelingen van ziekenhuizen? Het gaat dan om mensen die ‘nog even’ aan het eind van het jaar een bril of hoortoestel moeten halen. Ik kan me niet voorstellen dat het allemaal mensen betreft die aan het eind van het jaar een stuk dover of slechtziender zijn geworden.

Twee jaar zonder Ubuntu

Dit weekend besloot ik weer eens een kijkje te nemen op het forum van Ubuntu-NL. Ik moet toegeven dat ik niet regelmatig langs kom, maar er schijnen weer verkiezingen gaande te zijn en dank kijk ik graag even hoe het er voor staat in de Nederlandstalige Ubuntugemeenschap. Een van de berichtjes ging over Planet Ubuntu. In een van de reacties stond een overzicht van websites die naar de planet geaggregeerd worden, waaronder mijn website Beginnen met Ubuntu. Met daarbij de datum van het laatste bericht: december 2012. Ik dacht: “Is het al weer twee jaar geleden?”. Ja dus. De Basiscursus Ubuntu 12.04 en verder is precies twee jaar geleden gepubliceerd. Ik herinner me nog dat ik toen nog plannen had om extra content aan de website toe voegen, waaronder een miniboekje over Zorin. Het was zelfs mogelijk om een workshop te winnen. Maar ik was eigenlijk ook wel even klaar met het onderwerp en eind 2012 was een goed moment om het schrijven over Ubuntu ‘on hold’ te plaatsen.

Mijn uitgever vroeg onlangs nog of een verversing van de Basiscursus wenselijk was. Immers, Ubuntu 14.04 is al een tijdje beschikbaar en bij vorige LTS-versies hebben we het boek ook geactualiseerd. We moeten er nog verder over in gesprek. Het berichtje op het forum zette me wel even aan het denken. Wat heb ik de afgelopen twee jaar eigenlijk met Ubuntu gedaan? En, voor het boek belangrijker, wat hebben Canonical en de Ubuntugemeenschap met Ubuntu gedaan [. ..]

→ Lees verder: Twee jaar zonder Ubuntu

Lezing: Wanneer zal er een eind komen aan het zuchten van de menselijke schepping?

Op 19 oktober 2014 heb ik in Gorinchem en Nieuwegein de bijbellezing “Wanneer zal er een eind komen aan het zuchten van de menselijke schepping?” gehouden. De lezing begint met de vraag welke redenen we hebben voor (persoonlijk) zuchten en bespreekt dan Romeinen 8. Aan de hand van de Bijbel leren we hoe we om kunnen gaan met ons (persoonlijk) lijden, hoe we het lijden van anderen kunnen verlichten en welke definitieve oplossing er is voor het zuchten van de mensheid.

De lezing is ook als download beschikbaar:

Britse geheime dienst bespioneerde historici

The Guardian heeft een interessant artikel over het bespioneren van Eric Hobsbawm en Christopher Hill, twee Britse historici die toch een aardige op hebben weten te bouwen. Het artikel beschrijft welke informatie over een lange periode werd verzameld en welke conclusies werden getrokken. Tja, de jaren 50 hè. Als je toen maar een beetje sympathie had voor een linksklinkend gedachtengoed, of alleen maar tegen de waanzin van kernwapens was, dan kwam je al op het lijstje van potentiële verdachten terecht. Maar oog bleef even hangen bij het volgende citaat:

At the end of the war, in July 1945, an MI5 officer noted: “As he is known to be in contact with communists I should be interested to see all his personal correspondence”.

We leven nu bijna 60 jaar verder, maar ik schat in dat de mindset van een gemiddelde inlichtendienst niet zo heel veel is veranderd *kuch*. Na ruim een jaar Snowden-onthullingen weten we hoeveel materiaal inlichtingendiensten willen verzamelen. Met nog steeds hetzelfde motief, zoals het volgende citaat laat zien:

MI5 said the object of keeping checks on Hobsbawm was “to establish the identities of his contacts and to unearth overt or covert intellectual Communists who may be unknown to us”. Similarly, Hill was kept under surveillance, the files note, to establish “the identity of his contacts at the University [of Oxford] and in the cultural field generally, and to obtain the names of intellectuals sympathetic to the [Communist] party who may not already be known to us”.

In de jaren 50 was de [. ..]

→ Lees verder: Britse geheime dienst bespioneerde historici

Fragmenten gevangen in ansichtkaarten

Agnes en ik zijn deze zomer een paar weken op pad geweest, eerst een weekje in Duitsland en vervolgens twee weken in Italië. Natuur, cultuur, wat sport en vooral veel uitrusten. En om je heen kijken! Ik heb dit blog – lang geleden inmiddels – “Fragmenten” genoemd. Mooie verhalen en mooie beelden liggen namelijk voor het oprapen, als ze maar wilt horen en wilt zien. In Duitsland en Italië heb ik vooral rondgekeken en dat heeft -onder andere- geresulteerd in een collectie van tien ansichtkaarten. De kaarten heb ik voorzien van tien bijpassende teksten uit de Bijbel. Er is veel ellende in de wereld, maar als je om je heen kunt en wilt kijken is er gelukkig ook nog veel moois te vinden :-).

 

[. ..]

→ Lees verder: Fragmenten gevangen in ansichtkaarten

Wat wil je eigenlijk zijn?

Als dezelfde vraag regelmatig aan je gesteld wordt, dan is het wellicht ook langzamerhand tijd om die vraag te beantwoorden. De vraag: “Wat wil je nu eigenlijk zijn?” is zo’n vraag, vaak gesteld door iemand waarmee ik prima samenwerk en die zich afvraagt waarom ik mijn talenten niet meer benut in een specifieke richting. Ik snap heel goed waar de vraag vandaan komt. Immers, ik heb er een handje van om rollen naast elkaar te vervullen.

Conflicterende rollen In ‘mijn tijd’ als journalist in het open domein schreef ik boeken over Ubuntu, was ik (eind-)redacteur van het Open Source Jaarboek en tikte ik met regelmaat stevige columns. Met die rollen bestreek ik het spectrum van ‘stevig, ongenuanceerd’ via ‘praktisch, handig’ en ‘objectief, beschouwend’ naar ‘betrokken, academisch’. In de inleiding van het boek “Bring your own device” schreef ik al dat ik vanaf een digitale barrière virtuele stenen aan het gooien naar het gemankeerde open standaardenbeleid in het onderwijs toen mijn uitgever op mijn schouder tikte. Of ik iets zag in het onderwerp BYOD? Het antwoord op de vraag: “Wat wil je nu eigenlijk zijn?” heb ik toen nooit goed beantwoord.

In mijn professionele leven van ‘nu’ ben IT stafmedewerker, een functie die binnenkort ‘Proces- & Innovatieadviseur’ gaat heten. Maar in de afgelopen drie jaar heb ik verschillende rollen vervuld, te beginnen met ‘open source evangelist’ en vervolgens beleidsmedewerker/-adviseur, trendwatcher/innovator, digital officer, planner, communicator en technisch projectleider. Een collega noemde me recentelijk ‘bedrijfsmediator’ en een andere collega dacht dat de rol van ‘enterprise architect’ iets voor [. ..]

→ Lees verder: Wat wil je eigenlijk zijn?

Onderwijsvernieuwing: mens of technologie?

Drieëntwintig jaar geleden begon ik te werken in het omvangrijkste programma voor onderwijsvernieuwing op Curaçao sinds de invoering van de Mammoetwet. Onder aanvoering van een –ik mag wel zeggen- sluwe directeur van de schooladviesdienst en een gedreven onderwijskundige probeerden we het lager onderwijs, het voortgezet onderwijs en het middelbaar beroepsonderwijs naar een hoger plan te tillen. De pijlers van het programma waren het moderniseren van de leerplannen en lesmaterialen, het mogelijk maken van onderwijs in de moedertaal met een stevige inzet op vreemde talenonderwijs en –essentieel- het beter toerusten van de leerkrachten. Zij deden het meeste werk bij het opstellen van de leerplannen, bij het schrijven van nieuwe lesmethoden, met een kwaliteitsborging vanuit het SLO. Het (toen nog) VBO werd op Curaçao eerder ingevoerd dan in Nederland. 

De eerste resultaten waren positief: meer zelfvertrouwen bij de leerlingen, betere leerprestaties. Centraal in de onderwijsvernieuwing stond de leerkracht en zijn/haar inzet om zo goed mogelijk onderwijs te kunnen geven. De nieuwe lesmethoden waren prima, maar de vraag was vooral naar meer tijd met de leerlingen en minder leerlingen per klas. Helaas kwam van het vernieuwingsprogramma veel minder terecht dan wat de bedoeling was. Politiek-bestuurlijke onkunde aan de Curaçaose kant en beschamend neo-kolonialisme aan de Nederlandse kant hebben de vernieuwing om zeep geholpen. Een voorbeeldje van het laatste: we mochten Nederlandse financiering niet gebruiken om hoogwaardig, aanvullend lesmateriaal aan te schaffen in het Caraïbisch gebied, wel om uit Nederland erg dure en niet-passende lesmethoden af te nemen. 

De vruchten van een mislukte onderwijsvernieuwing 

Medio 2001 ging ik in [. ..]

→ Lees verder: Onderwijsvernieuwing: mens of technologie?

Spielerei: Dawn of Joy v1

He Jan, schrijf je nog wel eens wat?

Inderdaad, het is wat stil op mijn blog en de vraag van mijn vader (Hi, pa! ) – die regelmatig kijkt waar zoonlief nu weer mee bezig is- was dan ook terecht. Het antwoord is zowel ja als nee. Ja, ik schrijf best nog wel eens wat (een heleboel zelfs), maar nee, online is het best stil. Ik kom genoeg tegen voor een paar gifitige bijdragen. Bijvoorbeeld.

Gister kreeg ik een nieuwsbrief van de HCC waarin het (voorlopige) sluitstuk van een omvangrijk zelfonderzoek naar de toekomst van deze vereniging werd gepresenteerd. In het verleden heb ik nog deel uitgemaakt van het proces. Maar ik ben daar mee gestopt toen bleek dat hufterigheid en terugkijken naar het verleden centraal bleven staan. Het (voorlopige) eindresultaat verrast me dan ook niet. De HCC krijgt weer een klassiek hoofdbestuur met daarin een paar mensen die hufterig dwarsliggen al jaren tot een kunst hebben verheven. Tja, genoeg reden voor een artikel. Maar, los van deze opmerkingen, ik schrijf er verder niets over. De komende periode loop ik door mijn accounts heen die nog gebruik maken van het @hccnet-mailadres, ga dat wijzigen en vervolgens gaat de opzegging de deur uit. De HCC heeft het sterfhuis betreden.

Een ander voorbeeld was de rapportage in het kader van Archief2020 (of zoiets). De rapportage schetste een triest beeld van een overheid die, ondanks duidelijke bepalingen in de Archiefwet en vele jaren open standaardenbeleid, nog steeds niet in staat is om open standaarden centraal te stellen. De zekerheid van een volgend digitaal zwart gat [. ..]

→ Lees verder: He Jan, schrijf je nog wel eens wat?

Boek Bring your own device fors afgeprijsd

Mijn uitgever, Academic Service, heeft een actie lopen bij Computerboek.nl. Je kan tien boeken aanschaffen met een stevige korting. Mijn boek Bring your own device is voor nu € 14,95 te krijgen, in plaats van voor de normale prijs van € 25,95. Mocht je het boek nog niet aangeschaft hebben (waarom eigenlijk niet?) en wil je wel weten hoe je Bring your own device in jouw organisatie in moet voeren, dan lijkt me dit een uitgelezen mogelijkheid om het boek wel te kopen. Dit is sneller en goedkoper dan zelf het internet afstruinen en proberen te bepalen welke informatie valide en relevant is, om nog maar te zwijgen over al die verkapte salesfolders die vermomd zijn als ‘onafhankelijke’ whitepapers ;-).

Fragmenten

"Fragmenten" is mijn persoonlijke website, de plek waar ik schrijf over de projecten en thema's waar ik bij betrokken ben, de boeken waar ik aan werk. In mijn leven probeer ik vast te houden aan wat in Psalmen 34:12 staat: "Wie is de man die lust heeft in het leven, die genoeg dagen liefheeft om het goede te zien?". Of het nu gaat om open ICT, digitale geletterdheid, interculturalisatie, of geloof en spiritualiteit, ik wil er mee bezig zijn om het goede te zien. Dat vereist soms, vaak wellicht, een scherp doordringen tot de kern van de zaak, een kritische beschouwing, het wegblazen van stof en slingers.