Hypeocratie

Uitgesteld

Een blanke, in een gekleurde wereld

Uitgesteld

Twee jaar zonder Ubuntu

Dit weekend besloot ik weer eens een kijkje te nemen op het forum van Ubuntu-NL. Ik moet toegeven dat ik niet regelmatig langs kom, maar er schijnen weer verkiezingen gaande te zijn en dank kijk ik graag even hoe het er voor staat in de Nederlandstalige Ubuntugemeenschap. Een van de berichtjes ging over Planet Ubuntu. In een van de reacties stond een overzicht van websites die naar de planet geaggregeerd worden, waaronder mijn website Beginnen met Ubuntu. Met daarbij de datum van het laatste bericht: december 2012. Ik dacht: “Is het al weer twee jaar geleden?”. Ja dus. De Basiscursus Ubuntu 12.04 en verder is precies twee jaar geleden gepubliceerd. Ik herinner me nog dat ik toen nog plannen had om extra content aan de website toe voegen, waaronder een miniboekje over Zorin. Het was zelfs mogelijk om een workshop te winnen. Maar ik was eigenlijk ook wel even klaar met het onderwerp en eind 2012 was een goed moment om het schrijven over Ubuntu ‘on hold’ te plaatsen.

Mijn uitgever vroeg onlangs nog of een verversing van de Basiscursus wenselijk was. Immers, Ubuntu 14.04 is al een tijdje beschikbaar en bij vorige LTS-versies hebben we het boek ook geactualiseerd. We moeten er nog verder over in gesprek. Het berichtje op het forum zette me wel even aan het denken. Wat heb ik de afgelopen twee jaar eigenlijk met Ubuntu gedaan? En, voor het boek belangrijker, wat hebben Canonical en de Ubuntugemeenschap met Ubuntu gedaan om een volgend boek te rechtvaardigen? De tweede vraag zal ik in een volgend artikel beantwoorden.

Het antwoord op de eerste vraag is: “Niet veel bijzonders”, en ik weet even niet of dat goed of fout is. Wat ik nog goed weet is dat Gijs en ik ons iets te veel ergerden aan Ubuntu 12.04. Ubuntu moest een gebruiksvriendelijke distributie zijn en dat was het lange tijd ook. Maar Ubuntu 12.04 kon die claim niet waar maken. We zagen complexiteit, onnodige bugs, onlogica. Het leek alsof we meer moesten uitleggen, meer stappen moesten beschrijven voor het werken met Ubuntu 12.04 dan met bijvoorbeeld Ubuntu 8.04. Het kon er nog net mee door voor het boek, maar het was kantje boord.

Eind 2012, begin 2013 was ik betrokken bij het ontwerpen van een open source multimediastudio. Een belangrijk principe was dat de multimediapplicatie gebruiksvriendelijk genoeg moest zijn voor niet-technische docenten en leerlingen. Het was een taaie zoektocht.We kwamen best mooie programma’s tegen, maar helaas moesten we maar al te vaak constateren dat de ontwikkeling al geruime tijd stil lag. Oudere programma’s waren soms nog prima te gebruiken, maar niet zonder stevige hacks om ze in de live-DVD te krijgen. In plaats van Ubuntu kozen we overigens voor Zorin, simpelweg omdat Ubuntu niet toegankelijk genoeg was voor de doelgroep.

Mijn gevoel was, en is, dat Ubuntu niet echt door pakt op een goede open source desktop en dat daarnaast in de bredere gemeenschap de focus op goede en goed bruikbare desktopapplicaties een beetje weg is. In de berichtgeving over Ubuntu zie ik snel verwijzingen naar Linux Mint of een van de andere smaken van Ubuntu (Xubuntu, Lubuntu). Ik ben er volledig van overtuigd dat de ontwikkelaars ongelooflijk veel werk hebben verzet, maar ik zie dat nog onvoldoende terug in de desktop zelf. Een voorbeeldje, het is super dat LibreOffice tempo maakt en onder de motorkap de meest fantastische dingen weet te realiseren. Maar de interface zelf is ongeveer net zo oud als de eerste Trabant die na de val van Berlijnse muur naar Westduitsland reed. Het werkt prima, daar niet van, maar een beetje modernisering had toch wel gekund?

En zo bleef Ubuntu op mijn computers staan, deels uit een gevoel van verplichting (ik heb er een paar boeken over geschreven, dus ja), deels omdat het soms wel erg handig was om te hebben naast Windows 7 (en wat later Windows 8). Ubuntu werd een tool voor de wat complexere handelingen. De routine is bekend: installeren, Synaptic toevoegen, mijn lijstje met meest gebruikte programma’s aanvinken en wachten tot alles is afgerond. ‘Same old, same old’. Soms zie ik nieuwe applicaties voorbij komen, maar de meesten overleven de testperiode niet. Mijn lijstje is niet echt aan verandering onderhevig en ik zie ook maar marginale veranderingen bij de meest gebruikte programma’s.

Deze programma’s zijn vrijwel allemaal ook voor Windows beschikbaar en dan merk ik dat ik meer tijd achter een Windowsscherm door breng dan een Ubuntuscherm. Zoals gezegd, als ik complexere klussen moet afhandelen grijp ik graag terug op Ubuntu. Maar het was toch niet de bedoeling dat Ubuntu de rol van ‘handige tool’ zou krijgen? Het zou een super alternatief voor Windows Vista zijn (want Microsoft had dat prachtig verknald), toen voor Windows XP (want nu de support weg zou vallen lag de weg open) en voor Windows 8 (nogmaals prachtig verknald, toch?). Hoe hebben Ubuntu en de applicaties zich in die periode ontwikkeld? Waar zitten de grote veranderingen en verbeteringen? Open source staat toch voor ‘release quick, release often’. Wat mag je dan verwachten na een paar jaar iteratieve ontwikkeling, quick en often? Wat heeft de eindgebruiker, de normale consument, aan handige functionaliteiten gekregen?

Het is interessant dat een paar dagen geleden een discussie op het forum is opgestart met de vraag: “Is Ubuntu geschikt voor de consumentenmarkt?”. Eigenlijk is het raar dat de vraag anno 2014 nog gesteld moet worden. Natuurlijk kun je tal van argumenten opvoeren die verklaren waarom Ubuntu geen tractie heeft gekregen op de consumentenmarkt, maar de vraag of Ubuntu geschikt is raakt het hart van de missie van de ontwikkeling van deze distributie. In 2006 verscheen de eerste gebruikersvriendelijke versie van Ubuntu. We zijn nu 8 jaar verder en de vraag naar de geschiktheid voor normale consumenten moet klaarblijkelijk nog steeds gesteld worden. Misschien is het dan toch niet zo raar dat het antwoord op de vraag wat ik de afgelopen twee jaar met Ubuntu  heb gedaan, “Niet veel bijzonders” is.

Lezing: Wanneer zal er een eind komen aan het zuchten van de menselijke schepping?

Op 19 oktober 2014 heb ik in Gorinchem en Nieuwegein de bijbellezing “Wanneer zal er een eind komen aan het zuchten van de menselijke schepping?” gehouden. De lezing begint met de vraag welke redenen we hebben voor (persoonlijk) zuchten en bespreekt dan Romeinen 8. Aan de hand van de Bijbel leren we hoe we om kunnen gaan met ons (persoonlijk) lijden, hoe we het lijden van anderen kunnen verlichten en welke definitieve oplossing er is voor het zuchten van de mensheid.

De lezing is ook als download beschikbaar:

Britse geheime dienst bespioneerde historici

The Guardian heeft een interessant artikel over het bespioneren van Eric Hobsbawm en Christopher Hill, twee Britse historici die toch een aardige op hebben weten te bouwen. Het artikel beschrijft welke informatie over een lange periode werd verzameld en welke conclusies werden getrokken. Tja, de jaren 50 hè. Als je toen maar een beetje sympathie had voor een linksklinkend gedachtengoed, of alleen maar tegen de waanzin van kernwapens was, dan kwam je al op het lijstje van potentiële verdachten terecht. Maar oog bleef even hangen bij het volgende citaat:

At the end of the war, in July 1945, an MI5 officer noted: “As he is known to be in contact with communists I should be interested to see all his personal correspondence”.

We leven nu bijna 60 jaar verder, maar ik schat in dat de mindset van een gemiddelde inlichtendienst niet zo heel veel is veranderd *kuch*. Na ruim een jaar Snowden-onthullingen weten we hoeveel materiaal inlichtingendiensten willen verzamelen. Met nog steeds hetzelfde motief, zoals het volgende citaat laat zien:

MI5 said the object of keeping checks on Hobsbawm was “to establish the identities of his contacts and to unearth overt or covert intellectual Communists who may be unknown to us”. Similarly, Hill was kept under surveillance, the files note, to establish “the identity of his contacts at the University [of Oxford] and in the cultural field generally, and to obtain the names of intellectuals sympathetic to the [Communist] party who may not already be known to us”.

In de jaren 50 was de [. ..]

→ Lees verder: Britse geheime dienst bespioneerde historici

Fragmenten gevangen in ansichtkaarten

Agnes en ik zijn deze zomer een paar weken op pad geweest, eerst een weekje in Duitsland en vervolgens twee weken in Italië. Natuur, cultuur, wat sport en vooral veel uitrusten. En om je heen kijken! Ik heb dit blog – lang geleden inmiddels – “Fragmenten” genoemd. Mooie verhalen en mooie beelden liggen namelijk voor het oprapen, als ze maar wilt horen en wilt zien. In Duitsland en Italië heb ik vooral rondgekeken en dat heeft -onder andere- geresulteerd in een collectie van tien ansichtkaarten. De kaarten heb ik voorzien van tien bijpassende teksten uit de Bijbel. Er is veel ellende in de wereld, maar als je om je heen kunt en wilt kijken is er gelukkig ook nog veel moois te vinden :-).

 

[. ..]

→ Lees verder: Fragmenten gevangen in ansichtkaarten

Wat wil je eigenlijk zijn?

Als dezelfde vraag regelmatig aan je gesteld wordt, dan is het wellicht ook langzamerhand tijd om die vraag te beantwoorden. De vraag: “Wat wil je nu eigenlijk zijn?” is zo’n vraag, vaak gesteld door iemand waarmee ik prima samenwerk en die zich afvraagt waarom ik mijn talenten niet meer benut in een specifieke richting. Ik snap heel goed waar de vraag vandaan komt. Immers, ik heb er een handje van om rollen naast elkaar te vervullen.

Conflicterende rollen In ‘mijn tijd’ als journalist in het open domein schreef ik boeken over Ubuntu, was ik (eind-)redacteur van het Open Source Jaarboek en tikte ik met regelmaat stevige columns. Met die rollen bestreek ik het spectrum van ‘stevig, ongenuanceerd’ via ‘praktisch, handig’ en ‘objectief, beschouwend’ naar ‘betrokken, academisch’. In de inleiding van het boek “Bring your own device” schreef ik al dat ik vanaf een digitale barrière virtuele stenen aan het gooien naar het gemankeerde open standaardenbeleid in het onderwijs toen mijn uitgever op mijn schouder tikte. Of ik iets zag in het onderwerp BYOD? Het antwoord op de vraag: “Wat wil je nu eigenlijk zijn?” heb ik toen nooit goed beantwoord.

In mijn professionele leven van ‘nu’ ben IT stafmedewerker, een functie die binnenkort ‘Proces- & Innovatieadviseur’ gaat heten. Maar in de afgelopen drie jaar heb ik verschillende rollen vervuld, te beginnen met ‘open source evangelist’ en vervolgens beleidsmedewerker/-adviseur, trendwatcher/innovator, digital officer, planner, communicator en technisch projectleider. Een collega noemde me recentelijk ‘bedrijfsmediator’ en een andere collega dacht dat de rol van ‘enterprise architect’ iets voor [. ..]

→ Lees verder: Wat wil je eigenlijk zijn?

Onderwijsvernieuwing: mens of technologie?

Drieëntwintig jaar geleden begon ik te werken in het omvangrijkste programma voor onderwijsvernieuwing op Curaçao sinds de invoering van de Mammoetwet. Onder aanvoering van een –ik mag wel zeggen- sluwe directeur van de schooladviesdienst en een gedreven onderwijskundige probeerden we het lager onderwijs, het voortgezet onderwijs en het middelbaar beroepsonderwijs naar een hoger plan te tillen. De pijlers van het programma waren het moderniseren van de leerplannen en lesmaterialen, het mogelijk maken van onderwijs in de moedertaal met een stevige inzet op vreemde talenonderwijs en –essentieel- het beter toerusten van de leerkrachten. Zij deden het meeste werk bij het opstellen van de leerplannen, bij het schrijven van nieuwe lesmethoden, met een kwaliteitsborging vanuit het SLO. Het (toen nog) VBO werd op Curaçao eerder ingevoerd dan in Nederland. 

De eerste resultaten waren positief: meer zelfvertrouwen bij de leerlingen, betere leerprestaties. Centraal in de onderwijsvernieuwing stond de leerkracht en zijn/haar inzet om zo goed mogelijk onderwijs te kunnen geven. De nieuwe lesmethoden waren prima, maar de vraag was vooral naar meer tijd met de leerlingen en minder leerlingen per klas. Helaas kwam van het vernieuwingsprogramma veel minder terecht dan wat de bedoeling was. Politiek-bestuurlijke onkunde aan de Curaçaose kant en beschamend neo-kolonialisme aan de Nederlandse kant hebben de vernieuwing om zeep geholpen. Een voorbeeldje van het laatste: we mochten Nederlandse financiering niet gebruiken om hoogwaardig, aanvullend lesmateriaal aan te schaffen in het Caraïbisch gebied, wel om uit Nederland erg dure en niet-passende lesmethoden af te nemen. 

De vruchten van een mislukte onderwijsvernieuwing 

Medio 2001 ging ik in [. ..]

→ Lees verder: Onderwijsvernieuwing: mens of technologie?

Spielerei: Dawn of Joy v1

He Jan, schrijf je nog wel eens wat?

Inderdaad, het is wat stil op mijn blog en de vraag van mijn vader (Hi, pa! ) – die regelmatig kijkt waar zoonlief nu weer mee bezig is- was dan ook terecht. Het antwoord is zowel ja als nee. Ja, ik schrijf best nog wel eens wat (een heleboel zelfs), maar nee, online is het best stil. Ik kom genoeg tegen voor een paar gifitige bijdragen. Bijvoorbeeld.

Gister kreeg ik een nieuwsbrief van de HCC waarin het (voorlopige) sluitstuk van een omvangrijk zelfonderzoek naar de toekomst van deze vereniging werd gepresenteerd. In het verleden heb ik nog deel uitgemaakt van het proces. Maar ik ben daar mee gestopt toen bleek dat hufterigheid en terugkijken naar het verleden centraal bleven staan. Het (voorlopige) eindresultaat verrast me dan ook niet. De HCC krijgt weer een klassiek hoofdbestuur met daarin een paar mensen die hufterig dwarsliggen al jaren tot een kunst hebben verheven. Tja, genoeg reden voor een artikel. Maar, los van deze opmerkingen, ik schrijf er verder niets over. De komende periode loop ik door mijn accounts heen die nog gebruik maken van het @hccnet-mailadres, ga dat wijzigen en vervolgens gaat de opzegging de deur uit. De HCC heeft het sterfhuis betreden.

Een ander voorbeeld was de rapportage in het kader van Archief2020 (of zoiets). De rapportage schetste een triest beeld van een overheid die, ondanks duidelijke bepalingen in de Archiefwet en vele jaren open standaardenbeleid, nog steeds niet in staat is om open standaarden centraal te stellen. De zekerheid van een volgend digitaal zwart gat [. ..]

→ Lees verder: He Jan, schrijf je nog wel eens wat?

Boek Bring your own device fors afgeprijsd

Mijn uitgever, Academic Service, heeft een actie lopen bij Computerboek.nl. Je kan tien boeken aanschaffen met een stevige korting. Mijn boek Bring your own device is voor nu € 14,95 te krijgen, in plaats van voor de normale prijs van € 25,95. Mocht je het boek nog niet aangeschaft hebben (waarom eigenlijk niet?) en wil je wel weten hoe je Bring your own device in jouw organisatie in moet voeren, dan lijkt me dit een uitgelezen mogelijkheid om het boek wel te kopen. Dit is sneller en goedkoper dan zelf het internet afstruinen en proberen te bepalen welke informatie valide en relevant is, om nog maar te zwijgen over al die verkapte salesfolders die vermomd zijn als ‘onafhankelijke’ whitepapers ;-).

Het spel van licht en schaduw

Het leven is een spel van licht en duisternis. Soms vinden we juist in de schaduwen, in het schemer van licht en duisternis, dat wat het leven waardevol maakt.

Fragmenten

"Fragmenten" is mijn persoonlijke website, de plek waar ik schrijf over de projecten en thema's waar ik bij betrokken ben, de boeken waar ik aan werk. In mijn leven probeer ik vast te houden aan wat in Psalmen 34:12 staat: "Wie is de man die lust heeft in het leven, die genoeg dagen liefheeft om het goede te zien?". Of het nu gaat om open ICT, digitale geletterdheid, interculturalisatie, of geloof en spiritualiteit, ik wil er mee bezig zijn om het goede te zien. Dat vereist soms, vaak wellicht, een scherp doordringen tot de kern van de zaak, een kritische beschouwing, het wegblazen van stof en slingers.