Vanmorgen zat ik als jurylid in een panel bij een debat over hangjongeren en criminaliteit. Het debat was georganiseerd door een aantal leerlingen van ROC Albeda in Rotterdam en de deelnemers waren weer leerlingen van een andere locatie van het Albeda. Het gezelschap was een goede afspiegeling van de jongere bevolking van Rotterdam: multicultureel. Ik schat dat zo’n 90% van de leerlingen onder de categorie ‘allochtoon’ zal vallen.
De organiserende leerlingen hadden vijf stellingen geformuleerd waar de zaal op mocht reageren. Pittige stellingen als ‘hangjongeren zijn gevaarlijk’ en directe koppelingen met criminaliteit, de verantwoordelijkheid van de ouders en de lagere sociale klasse. Mohammed, een ander jurylid, en ikzelf gooiden zo nu en dan nog wat olie op het vuur. De standpunten in het debat en de gebruikte argumenten gaven een interessante inkijk in de denk- en leefwereld van deze MBO-leerlingen, maar toonden ook meer inzicht in het vraagstuk van hangjongeren in relatie tot opvoeding, criminaliteit en sociale omgeving dan je soms elders aantreft.
Een goed debat heeft mijns inziens drie belangrijke ingrediënten: scherp en prikkelend geformuleerde standpunten, humor en respect voor de ander. Ik heb het vanmorgen allemaal gezien, maar was het meest onder de indruk van het getoonde respect. Er werd naar elkaar geluisterd, ook door degenen die niet direct deelnamen aan het debat, er werd op argumenten ingegaan. Dit waren suri’s, anti’s, mocro’s, etcetera. Maar op de eerste plaats waren zij en voelden zij zich Nederlandse jongeren met een helder inzicht in het eigen gedrag. Een van de deelneemsters sprak open over haar eigen drugsgebruik en welke rol groepsprocessen daarbij hadden gespeeld. Het zegt mij iets als iemand zich in zo’n gezelschap kwetsbaar durft op te stellen. Hier was een groep jonge mensen die elkaar accepteerde, niet als vertegenwoordigers van een subgroep, maar als individuele personen met eigen identiteiten. Respect!
Mooi ! Goed om te lezen dat ze zo met elkaar omgaan.