Even kort door de bocht

Het werk aan het nieuwe boek Open Barrières levert soms wat snippers en paragrafen op, door het samen trekken van gedachten, door het beantwoorden van vragen.  Zo kreeg ik eerder deze week de vraag wat ik dacht van het gebruik van het begrip ‘hergebruik van software’ rond het actieplan Nederland Open in Verbinding, in plaats van open source software. Is dit een begrip dat simpelweg beter valt bij de verschillende beslissers bij overheden, of wordt het om een andere reden gebruikt? De vraag was voldoende om verschillende lijnen uit Open Barrières te koppelen aan signalen uit het open wereldje.

Mijn antwoord was al volgt (hier en daar wat redactie ten opzichte van het origineel):

Als ik de tekenen rond het actieplan goed zie, dan is volgens mij de hele ambitie al een tijd geleden losgelaten ten gunste van succesjes in de marge. Het tempo en het speelveld worden bepaald door de traditionele leveranciers (het gaat immers om hergebruik van hun software), met een invoering van open standaarden (met de snelheid van een gletsjer, en liefst voor zo min mogelijk standaarden). Dat is de harde kern,

De open gemeenschap en open leveranciers mogen in de marges en niches hun ding doen (al moeten ze dan niet al te kritisch zijn ten aanzien van de kern), maar het zal nog lang duren voordat open leveranciers in de business-critical processen een voet aan de grond krijgen.

Tussen nu en eind 2011 zal vast nog wel worden ingezet op acties die de scores van het beleid opkrikken (bijvoorbeeld OpenOffice.org en Firefox installeren naast de bestaande pakketten, zegt namelijk niks over het daadwerkelijke gebruik).

Bestaande gesloten leveranciers met hun marktposities en netwerken zullen ‘open’ met de mond gaan belijden. Het wachten is op het vrijgeven van modulen als herbruikbare software door Centric en Getronics, geen ‘open core’ maar ‘open marge rond een proprietary core’. Voldoende om het programmabureau en de bewindsleden de ruimte te geven voor een PR-verhaal dat er echt schot in zit. En met genoeg traditionele open source voorvechters die in ruil voor een gesprek met de bewindspersoon (dan mag je jezelf namelijk adviseur van de regering noemen) de progressie verdedigen, met een obligate aanval op Microsoft (uitgetikt op de Macbook) om de kritische OSS-achterban tevreden te stellen.

Toegegeven, er worden wat bochtjes afgesneden. Maar in hoofdlijnen denk ik dat dit wel eens de eindbalans van het open standaarden- en open source beleid zou kunnen zijn. Is dat erg? Is het slechts het maximaal haalbare binnen de looptijd van het actieplan? Of worden in deze jaren toch de fundamenten gelegd voor een meer open ICT bij de overheden, bij de publieke sector?