Afgunst of de andere kant van de medaille?

De klokkenluiderssite Wikileaks krijgt een hoop aandacht. Als je de nieuwsstroom overziet dan zie je berichten over gelekt materiaal, maar ook over geldnood, bedreigingen van één van de oprichters, het onderbrengen van de site in een ‘safe haven’ en over gedoe in de Wikileaks-organisatie. Het lijkt er een beetje op alsof de organisatie Wikileaks meer in het nieuws komt dan het materiaal dat beschikbaar komt via de site.

Vandaag verscheen op CNet een interview met John Young. Young is één van de oprichters van Wikileaks en al jaren medeverantwoordelijk voor Cryptome. Cryptome heeft al een lange geschiedenis als het gaat om het publiceren van gelekte documenten. Ik heb het interview met belangstelling gelezen. Young kraakt een aantal harde noten over Wikileaks (waar hij niet langer deel van uitmaakt). In hoofdlijnen:

• Young heeft geen idee waarom Wikileaks zoveel geld nodig heeft. Voor het in de lucht houden van de site kan het niet zijn.
• De nadruk op geld verandert Wikileaks van een moreel instituut in een bedrijf, en dat tast de integriteit aan.
• Young publiceert al jaren zeer gevoelige documenten waar overheden niet blij mee zijn. Hij heeft een paar keer overheidsfunctionarissen op de stoep gehad en beschrijft de contacten als vriendelijk en correct. Hij snapt ook niet waar de verhalen over ‘harassment’ van Wikileaks medewerkers vandaan komen.
• Wikileaks kan haar belofte tegenover klokkenluiders niet hard maken. De site en de organisatie kan hun anonimiteit niet waarborgen.

And I say, oh-oh. That’s over-promising. The very over-promising is an indication that it doesn’t work. And we know that from watching the field of intelligence and how governments operate. When they over-promise, you know they’re hiding something. People who are really trustworthy do not go around broadcasting how trustworthy I am.

• Het is niet duidelijk hoeveel geld Wikileaks nu echt heeft gekregen en wat er mee wordt gedaan. Young doet daar onderzoek naar en publiceert de bevindingen via Cryptome.

De manier waarop Young Wikileaks beschrijft is bijzonder:

I don’t want to limit this to Wikileaks, but yes, they’re acting like a cult. They’re acting like a religion. They’re acting like a government. They’re acting like a bunch of spies. They’re hiding their identity. They don’t account for the money. They promise all sorts of good things. They seldom let you know what they’re really up to. They have rituals and all sorts of wonderful stuff. So I admire them for their showmanship and their entertainment value. But I certainly would not trust them with information if it had any value, or if it put me at risk or anyone that I cared about at risk.

Of je het er mee eens bent of niet, een dergelijke omschrijving zet je aan het denken. Is het afgunst van de zijde van Young, omdat een nieuwe speler het ‘klokkenluidersdomein’ zo goed weet te bespelen met gebruik van sociale media? Is het uiting van een generatiekloof? Of snijden de argumenten van Young hout en stelt hij de vragen die wij ook zouden moeten stellen?