Hypeocratie

Uitgesteld

Een blanke, in een gekleurde wereld

Uitgesteld

Opgesloten in de tuin en het geheugen van internet

Wat hebben een tuin en het internet met elkaar te maken? Na afgelopen zaterdag meer dan genoeg kan ik wel zeggen. Agnes en ik zijn zaterdag door een man in zijn tuin opgesloten, een niet alledaagse ervaring. Hoe dat zo?

Mijn geloofsovertuiging is, schat ik zo in, geen groot geheim. Ik maak er in ieder geval geen geheim van dat ik Jehovah’s Getuige ben. Onderdeel van mijn geloofsbeleving is dat ik, net als mijn geloofsgenoten, regelmatig (zo vaak ik maar kan) van huis tot huis ga, bij mensen aanbel en een gesprek begin over de Bijbel. Nee, mijn voet gaat niet tussen de deur ;-). Het leeuwendeel van de mensen zegt vriendelijk maar duidelijk dat er geen belangstelling is en wenst ons een fijne dag. Een ander deel zit om een praatje verlegen en weer anderen grijpen de gelegenheid aan om vragen te stellen, om te weten wat de Bijbel leert over een probleem of vraagstuk dat hen bezig houdt.

Het is leuk werk en in de loop der jaren heb ik zo heel wat mensen van uiteenlopende achtergronden beter leren kennen: advocaten en criminelen, artsen en dominees, muzikanten en huisvaders, zeelieden en arbeiders. Een erg klein deel kan ons wel schieten, reageert pissig, agressief (heel erg zelden) en smijt de deur zo hard mogelijk dicht. Tja, de deur kan er ook niets aan doen dat wij aanbelden. Maar de reactie en ontvangst die Agnes en ik zaterdag kregen verdient een eigen categorie.

De aanloop was standaard. We belden aan, de man kwam vanachter de ontbijttafel (het was al 11.00 uur. Ik schrijf het er maar even bij ;-) ) naar de deur, deed open en luisterde geduldig naar mijn aanbieding voor een persoonlijke bijbelcursus. “Natuurlijk, kom even binnen”, was de reactie. Toegegeven, het komt niet iedere dag voor, maar vaak genoeg om niet gelijk alle seinen op rood te zetten. “Willen jullie een kop koffie?”. Aangezien we met een groepje in de buurt aan het werk waren wilden we het kort houden, dus bedankten we vriendelijk. Hij liep naar de tuin en zei dat hij de terrasverwarming aan ging zetten. Goed, dat was minder gebruikelijk. Maar het weer was redelijk en als iemand in zijn tuin met ons wil zitten voor het gesprek hebben we daar geen moeite mee. Vervolgens draaide hij zich om, liep door de tuindeur naar binnen, deed deze op slot en verdween naar de eerste etage van het huis. Hmmm, dat begon vreemd te worden.

Wij konden van de tuin wel naar de brandgang maar de uitgangen daarvan waren stevig op slot. Door een deur heen breken is te doen, maar zeg nou eerlijk, dat staat ook raar, toch? Op de deur kloppen leverde geen reactie op. Onze vrienden, die we per mobiele telefoon hadden ingeseind, belden aan de voordeur. Maar helaas, de man vertikte het om zich te laten zien en de deur open te doen. Na een kwartier hebben we 112 gebeld.

Terwijl we op de politie wachtten kwam een van de buren aangelopen. Ze was door onze vrienden ingeschakeld met de vraag of we via haar huis naar buiten mochten. Zij had zoiets van: “Je spoort toch niet als je zoiets doet, als je niet wil praten zeg je dat gewoon”. Precies!

De politie kwam een kleine 20 minuten na de melding aangereden. Ze hebben aardig wat moeite moeten doen om de man te spreken te krijgen. Hij deed de deur niet open, niet toen ze aanbelden, niet toen ze op de deur bonkten (en dat was in de straat te horen), niet toen ze de huistelefoon belden. Pas toen ze op het balkon stonden kregen ze hem te spreken. Geen gemakkelijk gesprek, zo hoorden we later, want de agenten zeiden dat de toon van het gesprek ’niet was wat je normaliter mag verwachten’. Ze hebben het keurig afgehandeld en gaven aan dat een aangifte weinig kansrijk zou zijn. Om het juridisch in de hoek van vrijheidsberoving te krijgen moet je echt geen mogelijkheid hebben gehad om te kunnen ontsnappen. En ik had de deur van de brandgang open kunnen trappen.

Enfin, inmiddels wist de hele straat dat er iets gaande was. Een politiewagen in een op zich nette buurt (profiel: twee keer modaal) trekt de aandacht. Verschillende buren kwamen vragen wat er aan de hand was en we hebben er niet om heen gedraaid in ons antwoord.

Thuis was ik wel even nieuwsgierig wat voor type die man nu eigenlijk is. Wat doet hij in zijn dagelijks leven? Nu maak ik mij vaak genoeg druk over privacy, over het lange geheugen van het internet. In een van mijn lezingen zit een onderdeel waarin ik laat zien hoeveel persoonlijke informatie mensen links en rechts achterlaten, als waarschuwing. Het kostte me niet veel moeite om een profiel van deze man samen te stellen. Ik wist immers al waar hij woonde :-). Binnen een paar minuten wist ik dat hij – laat ik zoveel mogelijk anonimiseren- ambtenaar is die iets met handhaving doet en daarnaast jeugdscheidsrechter is. Hmmm, ergens signaleer ik een conflict tussen het gedrag thuis en het voorbeeldgedrag dat in die twee rollen verwacht mag worden.

Anyway, het was een ervaring waar we naderhand, bij de koffie, nog een tijdje over door hebben gepraat. Ik kan me voorstellen dat afgelopen zaterdag in de een of andere vorm in de roman terecht komt die ik later wil schrijven.

Reageren is niet meer mogelijk..

Fragmenten

"Fragmenten" is mijn persoonlijke website, de plek waar ik schrijf over de projecten en thema's waar ik bij betrokken ben, de boeken waar ik aan werk. In mijn leven probeer ik vast te houden aan wat in Psalmen 34:12 staat: "Wie is de man die lust heeft in het leven, die genoeg dagen liefheeft om het goede te zien?". Of het nu gaat om open ICT, digitale geletterdheid, interculturalisatie, of geloof en spiritualiteit, ik wil er mee bezig zijn om het goede te zien. Dat vereist soms, vaak wellicht, een scherp doordringen tot de kern van de zaak, een kritische beschouwing, het wegblazen van stof en slingers.