Hypeocratie

Uitgesteld

Een blanke, in een gekleurde wereld

Uitgesteld

Anachronismen in de Hypeocratie

Het schrijven van Hypeocratie! is voor mij ook het zoeken naar de juiste inspiratie, naar een plek die de creativiteit prikkelt. De afgelopen weken heb ik goede schrijfsessies gehad in de Centrale Bibliotheek in Rotterdam. Ergens bekroop me de ironie van de situatie. Ik ben bezig met een boek over technologietrends en -hypes, trends waarvan bibliotheken fors te lijden hebben. Ik werk te midden van kasten vol boeken, maar geen moment is het nodig geweest om op te staan en een van die boeken te pakken voor mijn research. Alles wat ik nodig heb is digitaal beschikbaar. Ik heb voldoende aan mijn laptop, mijn tablet en een goed werkende internetverbinding die voor € 12,50 een jaar lang onbeperkt te gebruiken is.

Een persoonlijke geschiedenis van lezen

De Centrale Bibliotheek, het nieuwe gebouw dan, staat er sinds 1983. Een prachtig modern gebouw, een gebouw met een eigen smoelwerk. ’Mijn’ eerste bibliotheek was gelegen aan het Marconiplein in Rotterdam. Ik weet niet meer hoe oud ik was, maar op een gegeven had ik doorgekregen dat je als kind gratis lid kon worden van de bibliotheek. Volgens mij ging ik bijna wekelijks naar de bibliotheek, met een sporttas die weer volgeladen werd voor de terugweg. Ik las me suf. De afdeling Kinderboeken was mij al snel te klein. Het was fascinerend om langs de kasten te lopen en nieuwe onderwerpen te ontdekken, ze boeiend te vinden. De Centrale Bibliotheek was groter, had meer, een ware tempel van het lezen.
Lezen doe ik nog steeds. Niet meer met sporttassen tegelijk (helaas). Mijn Kindle gaat vrijwel altijd mee, waar ik ook naartoe ga. ’Lezen’ is voor mij grotendeels ’digitaal lezen’ geworden. De boekenkast staat nog wel vol, met boeken die (nog) niet in digitale vorm beschikbaar zijn, met boeken die ik liever vanaf papier lees. Maar het is wellicht meer dan tien jaar geleden dat ik een bibliotheek binnen liep om een boek te lenen. Geen specifieke reden, het gebeurde gewoon.

Op zoek naar een inspirerende plek

Sinds oktober 2012 wonen we in Nieuwegein, vlak bij Utrecht. Utrecht is een stad waar je over de geschiedenis struikelt. Ik vind het heerlijk op zaterdagmorgen door het centrum te lopen, op zoek naar mensen waarmee ik mijn geloof kan delen en ondertussen kijkend naar de historische gebouwen, naar geschiedenis in de moderne tijd. Ik ben gefascineerd door rare combinaties. Ik vind het iets krankzinnigs als in een oude communistische boekhandel de NRC en Trouw verkocht worden. Ik krijg dan het beeld van voormalige ’kameraden’ die inmiddels prima geboerd hebben, daardoor ook in het stervensdure centrum kunnen wonen en ’for old time’s sake’ in de Rode Boekwinkel hun NRC-tje voor het rechtsliberale nieuws gaan halen.
Maar, hoe mooi en fascinerend ook, ik merk dat Utrecht en ik creatief gezien nog niet resoneren (sorry). Het prikkelt (nog) niet de inspiratie die ik nodig heb voor nieuwe artikelen en hoofdstukken. Misschien mis ik te veel het conflict tussen het oude en het nieuwe, of het samengaan van het oude en het nieuwe. In Rotterdam vind ik die inspiratie wel, in het straatbeeld, in de mensen.

Een hang naar het oude

Maar het is niet alleen Rotterdam, niet alleen de werkplek in een bibliotheek. Sinds ik met Hypeocratie! bezig ben heb ik een hang naar oude technologie. Ik zit volop te genieten van het trendwatching. Het is mogelijk mij volledig te verliezen in het volgen van de ’cutting edge’ van verschillende technologietrends, te lezen wat de hogepriesters van de Hypeocratie daarover te schrijven en te vertellen hebben en de balans te vinden in het werk van de cultuurcritici van de moderne tijd.
Maar ik heb ook iets gekregen met antiekwinkeltjes. Ik sta vertederd met een oude schrijfset in handen, oude kroontjespennen en inktpotjes. Vanmorgen keek ik door de etalageruit naar een oude typemachines en zag deze al op mijn bureau staan. De winkel was gesloten, maar anders… Ik heb de neiging mij te omringen met oude technologie, met technologie die ’ooit’ ook eens als nieuw en wellicht revolutionair werd beschouwd maar nu verworden is tot een interessante curiositeit.
Nee, het is geen hang naar het oude schrijfproces. Ik heb geen behoefte om stapels papier vol te schrijven met een kroontjespen, noch om uren op een oude typemachine te kloppen. Maar het werkt wel verankerend, draagt bij aan een historisch besef dat geen kwaad kan bij het rondwandelen in wat de technologie van de toekomst ons belooft. Misschien is het geen hang naar het oude, maar wel een hang naar anachronismen, naar de confrontatie van oude met nieuwe technologie, om daarmee de Hypeocratie beter te doorgronden. Works for me.

Reageren is niet meer mogelijk..

Fragmenten

"Fragmenten" is mijn persoonlijke website, de plek waar ik schrijf over de projecten en thema's waar ik bij betrokken ben, de boeken waar ik aan werk. In mijn leven probeer ik vast te houden aan wat in Psalmen 34:12 staat: "Wie is de man die lust heeft in het leven, die genoeg dagen liefheeft om het goede te zien?". Of het nu gaat om open ICT, digitale geletterdheid, interculturalisatie, of geloof en spiritualiteit, ik wil er mee bezig zijn om het goede te zien. Dat vereist soms, vaak wellicht, een scherp doordringen tot de kern van de zaak, een kritische beschouwing, het wegblazen van stof en slingers.