Hypeocratie

Uitgesteld

Een blanke, in een gekleurde wereld

Uitgesteld

Vaderschap in fragmenten

Om maar gelijk met goede nieuws in huis te vallen: ik word vader! Nee, er is geen wonder gebeurd waardoor Agnes nog zwanger is geworden. Agnes en ik krijgen vanaf aanstaande maandag (5 augustus) een 16-jarige pleegdochter in huis. Tussen de eerste kennismaking op 1 juni en komende maandag is er veel gebeurd.

Wij hebben in het verleden al nagedacht over adoptie of een pleegkind, maar beide mogelijkheden stuitten op praktische bezwaren. Met onze geloofsovertuiging is adoptie feitelijk niet mogelijk, omdat je vooraf als adoptieouders moet tekenen voor -voor ons- onaanvaardbare medische handelingen. Zonder dat akkoord vooraf geen vergunning voor adoptie. En we beseften ook dat onze overtuiging een levensstijl met zich meebrengt die een match met een pleegkind niet makkelijker maakt. Tot kort geleden dan, toen de vraag binnen kwam of iemand een meisje wilde opnemen dat er voor gekozen heeft om Jehovah’s Getuige te worden. De match was er, maar was er ook een klik?

Daar was een eerste kennismaking voor nodig en, ja, de klik was er. De afgelopen maanden was er regelmatig contact, een paar logeerpartijen en bij elkaar werd duidelijk dat wij drietjes aardig bij elkaar passen. Ondertussen werd een derde element uitgezocht: onze geschiktheid als ouders.

Pleegzorg moest namelijk uitzoeken of wij wel de juiste pleegouders konden zijn. Zijn we medisch gezien wel in staat een kind op te voeden en te begeleiden? Hebben we geen strafblad met elementen die belemmerend werken? Kunnen wij wel een kind opvoeden? Dat laatste wordt bepaald aan de hand van een reeks vragen over jouw eigen opvoeding en een gesprek met een gezinsonderzoeker. Het verslag van de gezinsonderzoeker is een interessante spiegel. Maar uiteindelijk zijn we medisch, juridisch en pedagogisch geschikt genoeg bevonden om een pleegkind op te mogen nemen.

Na het groene licht zijn we ook begonnen met de voorbereidingen, zowel in praktische als emotionele zin. De komende jaren bestaat ons gezin uit drie personen. Agnes en ik hebben geen kinderen, dus dit gaat een interessante nieuwe ervaring worden. Agnes vindt het nu al fascinerend te zien wat de groeiende vaderrol met mij doet. Aan de ene kant heb ik geen idee wat het betekent om vader te zijn, maar aan de andere kant merk ik ook hoeveel ik in de loop der jaren heb geleerd, in mijn werk en pastorale ondersteuner, en hoe de vaardigheden en competenties vrij soepel van pas komen in de nieuwe vader-dochter relatie.

Ik ben realist genoeg om te beseffen dat we nog genoeg hobbels zullen tegen, maar ook optimist genoeg om te weten dat we daar wel overheen gaan komen. :-)

2 comments to Vaderschap in fragmenten

Fragmenten

"Fragmenten" is mijn persoonlijke website, de plek waar ik schrijf over de projecten en thema's waar ik bij betrokken ben, de boeken waar ik aan werk. In mijn leven probeer ik vast te houden aan wat in Psalmen 34:12 staat: "Wie is de man die lust heeft in het leven, die genoeg dagen liefheeft om het goede te zien?". Of het nu gaat om open ICT, digitale geletterdheid, interculturalisatie, of geloof en spiritualiteit, ik wil er mee bezig zijn om het goede te zien. Dat vereist soms, vaak wellicht, een scherp doordringen tot de kern van de zaak, een kritische beschouwing, het wegblazen van stof en slingers.