Hypeocratie

Uitgesteld

Een blanke, in een gekleurde wereld

Uitgesteld

Halverwege NaNoWriMo, op weg naar een geheel ander boek

En we zijn op de helft van de internationale schrijversgekte, NaNoWriMo genaamd. Gisteren kwam ik voor het eerst boven die virtuele lijn van ‘op NaNoWriMo-schema zijn’ uit en vandaag schoot ik door de grens van 26.000 woorden. De rest van de maand is nu makkelijk, toch?

Ik zag op het NaNoWriMo dashboard dat het al weer in 2007 was dat ik voor het eerst heb meegedaan en de grens van 50.000 woorden heb gepasseerd. Dit was langer geleden dan ik dacht. Nu ik weer volop in de hype meedraai vraag ik me af waarom ik het niet vaker doe. O, het is en blijft krankzinnig om te doen. Ik schrijf inmiddels overal waar ik de kans krijg. De afgelopen week kon ik iedere dag met de bus naar het werk. Ideaal voor het schrijven van tussen de 500 en 750 woorden per rit, op mijn iPad. Tussen het thuis komen, even bijpraten en in afwachting van het eten in kan ik weer 500 woorden tikken op het trouwe netbookje. Geef me anderhalf de tijd achter het werkpaard, de echte computer met het ergonomische toetsenbord, en er zijn ruim 2000 woorden aan de ‘word count’ toegevoegd. “Nog 100 woorden…”.

Zoals ik eerder schreef is het blijven schrijven een belangrijke meerwaarde van NaNoWriMo. Er is geen tijd voor een ‘writers’ block’, geen tijd voor lang nadenken, geen tijd om lang te treuren over een lap tekst die toch niet zo handig is uitgepakt. De tijd voor bezinken, herschrijven en oppoetsen ligt in de toekomst. “The spice must flow” lezen we in het Dune universum, “the words must flow” zou een gezegde kunnen zijn in het NaNoWriMo universum. Ik had best wat moeite om het schrijven aan Hypeocratie te hervatten na de schrijfpauze, maar dat is nu wel voorbij.

Er liggen nu ruwe teksten over het waarom, de nut en noodzaak van een boek als Hypeocratie, over de filosofische uitgangspunten voor mijn benadering van de hypeocratie, over een model om de (mogelijke) waarde van technologietrends beter te beoordelen, over digitaal burgerschap, digitale geletterdheid en digitale burgerrechten, over het onderwijs in relatie tot technologietrends, over de interne dynamiek van de hypeocratie, over het paradigma van radicale individualisering en de impact op IT, over gamification, over het Big Brother syndroom. Op de lijst staan nog stukken tekst over wat de verschillende technologietrends omvatten, hoe ze zich aan het ontwikkelen zijn. Met het paradigma van radicale individualisering ben ik nog lang niet klaar. Ik moet nog flink aan de slag met het neo-luddisme. De volgende 24.000 woorden schrijven zichzelf wel. Bijna.

Al schrijvende ontwikkelt zich wel een ander boek dan ik oorspronkelijk voor ogen had. Het was de bedoeling om voor Hypeocratie de verschillende technologietrends als uitgangspunt te nemen, die te benaderen vanuit de vraag: “Waarom begrijpen wij technologie niet?” en vandaar naar het model van digitale geletterdheid te kijken. En met dit in gedachten begin ik iedere keer opnieuw te schrijven aan een deelonderwerp. Het ziet er naar uit dat de bespreking van de technologietrends nu meer een illustratieve toepassing is van zich nog ontwikkelend raamwerk over digitaal burgerschap. “The words must flow” betekent voor mij dat ik simpelweg de gedachten blijf volgen zoals ze zich al schrijvende aan mij opdringen.

Nog twee weken te gaan. :-)

Reageren is niet meer mogelijk..

Fragmenten

"Fragmenten" is mijn persoonlijke website, de plek waar ik schrijf over de projecten en thema's waar ik bij betrokken ben, de boeken waar ik aan werk. In mijn leven probeer ik vast te houden aan wat in Psalmen 34:12 staat: "Wie is de man die lust heeft in het leven, die genoeg dagen liefheeft om het goede te zien?". Of het nu gaat om open ICT, digitale geletterdheid, interculturalisatie, of geloof en spiritualiteit, ik wil er mee bezig zijn om het goede te zien. Dat vereist soms, vaak wellicht, een scherp doordringen tot de kern van de zaak, een kritische beschouwing, het wegblazen van stof en slingers.