Hypeocratie

Uitgesteld

Een blanke, in een gekleurde wereld

Uitgesteld

Onderwijsvernieuwing: mens of technologie?

Drieëntwintig jaar geleden begon ik te werken in het omvangrijkste programma voor onderwijsvernieuwing op Curaçao sinds de invoering van de Mammoetwet. Onder aanvoering van een –ik mag wel zeggen- sluwe directeur van de schooladviesdienst en een gedreven onderwijskundige probeerden we het lager onderwijs, het voortgezet onderwijs en het middelbaar beroepsonderwijs naar een hoger plan te tillen. De pijlers van het programma waren het moderniseren van de leerplannen en lesmaterialen, het mogelijk maken van onderwijs in de moedertaal met een stevige inzet op vreemde talenonderwijs en –essentieel- het beter toerusten van de leerkrachten. Zij deden het meeste werk bij het opstellen van de leerplannen, bij het schrijven van nieuwe lesmethoden, met een kwaliteitsborging vanuit het SLO. Het (toen nog) VBO werd op Curaçao eerder ingevoerd dan in Nederland. 

De eerste resultaten waren positief: meer zelfvertrouwen bij de leerlingen, betere leerprestaties. Centraal in de onderwijsvernieuwing stond de leerkracht en zijn/haar inzet om zo goed mogelijk onderwijs te kunnen geven. De nieuwe lesmethoden waren prima, maar de vraag was vooral naar meer tijd met de leerlingen en minder leerlingen per klas. Helaas kwam van het vernieuwingsprogramma veel minder terecht dan wat de bedoeling was. Politiek-bestuurlijke onkunde aan de Curaçaose kant en beschamend neo-kolonialisme aan de Nederlandse kant hebben de vernieuwing om zeep geholpen. Een voorbeeldje van het laatste: we mochten Nederlandse financiering niet gebruiken om hoogwaardig, aanvullend lesmateriaal aan te schaffen in het Caraïbisch gebied, wel om uit Nederland erg dure en niet-passende lesmethoden af te nemen. 

De vruchten van een mislukte onderwijsvernieuwing 

Medio 2001 ging ik in [. ..]

→ Lees verder: Onderwijsvernieuwing: mens of technologie?

Digitalisering van het onderwijs: opleiden voor digitale onafhankelijkheid

Op 4 juli aanstaande schuif ik aan bij een rondetafelgesprek in de Tweede Kamer over digitalisering van het onderwijs. De sessie wordt georganiseerd door de VVD-fractie. Mijn bijdrage is onderdeel van de sessie “Digitalisering Primair- en Voortgezet Onderwijs”. In de afgelopen jaren heb ik genoeg geroepen over het onderwijs in Nederland en over het belang van digitale geletterdheid. De deelnemers is gevraagd hun bijdrage vooraf te laten gaan door een (korte) position paper (kortom, er moesten keuzen worden gemaakt ten aanzien van de inhoud ). De titel van mijn paper is: “Opleiden voor digitale onafhankelijkheid” en de integrale tekst staan hieronder.

Opleiden voor digitale onafhankelijkheid

Wat zou de overheid beter, anders, niet moeten doen ten aanzien van “digitalisering van het primair en voortgezet onderwijs? Een goede vraag, maar waar hebben we het dan over:

over het inbedden van nieuwe e-learningtechnologieën welke door Wilfred Rubens op een voortreffelijke wijze in zijn recente boek “E-learning. Trends en ontwikkelingen”[1] (2013) zijn beschreven? over het anticiperen op de technologietrends van de (nabije) toekomst (denk aan quantified self, bring your own device, 3D printing, e-health, singularity, gamification, internet of things) en het beter toerusten van kinderen en jongeren om daarmee om te gaan? over digitaal burgerschap, waaronder het opleiden en vormen van jonge mensen tot volwaardige participanten in een samenleving waar de relatie tussen overheid, instellingen, bedrijven en burgers in toenemende mate een digitale relatie is, en hen voor te bereiden op een arbeidsmarkt en economie die alleen nog plaats hebben voor zelfstandig ondernemende professionals die over [. ..]

→ Lees verder: Digitalisering van het onderwijs: opleiden voor digitale onafhankelijkheid

Boos vanwege NSA en Prism? Mooi, en wat gaan we nu doen?

De storm over het grootschalig afluisteren van ons dataverkeer via bedrijven als Google,Yahoo en Microsoft zal nog wel een paar dagen woeden. De zogenaamde Safe Harbour-bepaling blijkt toch niet zo ‘safe’ te zijn, al kon je je überhaupt afvragen of aan deze zelfcertificering enige harde garanties ontleend mochten worden. En als je maar over een beetje historisch besef beschikt en de berichtgeving over het ‘internet’ en veiligheidsdiensten hebt gevolgd, dan kan het bestaan van een programma als Prism weinig verrassend zijn geweest. Een aantal maanden geleden vertelde de FBI al dat voor hen het ontwikkelen van de capaciteit om real-time versleutelde communicatie (lees Skype en versleutelde mail en chat) af te kunnen luisteren een speerpunt was voor 2013. Ergo, de rest was al gerealiseerd. De adviezen om nu met handige plugins ons dataverkeer te versleutelen zijn hiermee ook gelijk in een nieuwe context geplaatst.

Anyway, ‘we’ zijn boos, verontwaardigd, bla bla bla. Het grote tegenargument is ook al gepresenteerd: terrorisme is erg, en ja, terrorisme bestrijden kan niet zonder fundamentele digitale burgerrechten te beschermen. Volgens mij gebruiken landen als Iran en China soortgelijke argumenten om het vrije verkeer via het internet aan banden te leggen, maar dat terzijde. Terrorisme is erg, terrorisme is verschrikkelijk, terrorisme is een aanval op onze ‘way of life’, een aanval op onze fundamentele vrijheden en dus …

De vraag is nu: “Hoe boos ben je werkelijk?”.

Ben je boos genoeg om als soevereine overheid te zeggen: “En nu is het genoeg!” om vervolgens de betreffende bedrijven snoeihard uit te sluiten [. ..]

→ Lees verder: Boos vanwege NSA en Prism? Mooi, en wat gaan we nu doen?

Schone handen, vuile handen

This entry is part 3 of 3 in the series In het grensland van de vrijheid van meningsuiting

This entry is part 3 of 3 in the series In het grensland van de vrijheid van meningsuiting

Eerder dit jaar werd ik door de HCC benaderd of ik commentaar wilde geven op een vroege versie van het Clean IT document. Clean IT, zo werd duidelijk, was een poging om afspraken te maken tussen opsporingsdiensten, internetproviders en belanghebbende organisaties over een aanpak van het gebruik van het internet door terroristische organisaties. Het opgestuurde stuk moest vertrouwelijk worden behandeld. Enkele weken geleden hebben verschillende organisaties die zich sterk maken voor digitale vrijheden forse kritiek geuit op Clean IT en een conceptversie die zij in handen hadden gekregen. Daar zaten organisaties bij die ik heel hoog heb zitten, zoals EDRi en Electronic Frontier Foundation, alsmede Bits of Freedom, een organisatie waar ik meer moeite mee heb. Ik herken veel in de kritiek, maar desalniettemin was die geen reden om mijn bijdrage aan het Clean IT-proces te beëindigen. Afgelopen week kreeg ik van de HCC opnieuw een concepttekst voorgelegd en ook die heb ik van mijn commentaar voorzien.

Ik kan me voorstellen dat een aantal mensen nu het hoofd aan het schudden is. Jan was toch altijd zo’n voorstander van openheid en transparantie, Jan maakte zich toch sterk voor digitale vrijheden? Ja, dat klopt en daar is weinig in veranderd. Maar tijdens de campagne Open Onderwijstoegang heb ik wel meer waardering gekregen voor het proces achter de schermen, voor de invloed die je uit kunt oefenen door op de [. ..]

→ Lees verder: Schone handen, vuile handen

Het internet heeft het gedaan!

Je kon er op wachten na de “Slag om Haren”. Wie kunnen we de schuld geven van deze ongelooflijke zooi? Een advocaat heeft het gelijk even uitgezocht en, jawel, ‘we’ kunnen Facebook aansprakelijk stellen. Gisteravond al werden ‘we’ aangemoedigd om collectief een natie van verklikkers te worden. Heb je beelden? Bewaar ze vooral, want we gaan ze gebruiken om de raddraaiers aan te pakken. Uploaden graag! Kijk eens mee naar deze opnamen? Herken je iemand, dan vooral even doorgeven. Uiteraard is er qua bestuurlijke verantwoordelijkheid en openbare orde niets aan het handje geweest. Dat noemen we een iets te premature conclusie in een land waar we 3,2,1…. kunnen wachten op het inschieten van kamervragen door een parlementariër die gisteren niet naar de The Voice of Holland heeft gekeken en gaat vragen naar een diepgaand onderzoek. Niemand kon toch voorspellen dat er zoveel mensen naar Haren zouden komen en dat in een menigte van die omvang een paar raddraaiers te vinden zijn die op rellen uit zijn? Zoiets gebeurt anders nooit. Tja, dat doet me altijd denken aan de reactie van eigenaren van een bijtgrage hond: “Dat doet ‘ie anders nooit!”. Alsof het aan mij ligt dat het beest zijn tanden in mijn kuiten heeft gezet.

Sorry hoor, maar hebben ‘we’ dan niets geleerd van, ik noem maar wat geks, het compleet uit de klauw gelopen feest bij Hoek van Holland? Of, en het is een rare zijsprong, de Arabische lente (en zet de Arabische herfst daar maar even bij)? Is er [. ..]

→ Lees verder: Het internet heeft het gedaan!

Argeloos en naïef wandelen in het mijnenveld

“Je mag alles van me weten, behalve mijn pincode!”. “Drie keer kloppen: heb je alle updates, heeft het slotje de juiste kleur en weet je zeker dat je goed bent ingelogd?”. Nee, we worden in Nederland ‘fantastisch’ voorbereid op de gevaren van de digitale wereld. Sinds de hack bij Diginotar is duidelijk dat we bij twee van de drie stappen allesbehalve veilig zijn. En onze pincode? Die houden we nog angstvallig geheim, maar dat is het dan ook. Waar we absoluut geen adreslabeltje aan onze koffers hangen (want ja, inbrekers lezen die af op Schiphol), maken we op Hyves of Facebook enthousiast bekend dat we de komende drie weken op Bali zitten. De familie leest gezellig mee in ons dagelijkse reisverslag op die handige site. Inbrekers natuurlijk niet, want die staan op Schiphol naar labeltjes te turen. We vullen getrouw complete profielen in op weer de volgende sociale media-site, want bij een compleet profiel krijgen we het equivalent van padvindersbadge bij onze naam. Maar we vinden privacy wel erg belangrijk, en o wee als de een of andere overheid, bedrijf of organisatie ‘zo maar’ persoonlijke gegevens laat lekken. Dan is Leiden in last. Kortom, we zijn allesbehalve consequent als het gaat om onze persoonlijke digitale veiligheid. En het wordt alleen maar erger. Sociale diensten houden Twitter, Facebook en Hyves in de gaten om bijstandsfraudeurs op te sporen.

[. ..]

→ Lees verder: Argeloos en naïef wandelen in het mijnenveld

Niet allen zijn gelijk in het grensland van de vrijheid van meningsuiting

This entry is part 2 of 3 in the series In het grensland van de vrijheid van meningsuiting

This entry is part 2 of 3 in the series In het grensland van de vrijheid van meningsuiting

Heb je als voormalige bewindspersoon of bestuurder een beperktere vrijheid van meningsuiting dan een gewone burger of een zittende bewindspersoon? Dat is wel de conclusie van de rechter op Curaçao. Deze veroordeelde de vorige minister van Onderwijs, Omayra Leeflang, tot het rectificeren van uitspraken over de zittende minister van Onderwijs, René Rosalia. De rechter meent dat Leeflang als columniste minder speelruimte heeft dan andere columnisten vanwege haar status als oud-minister. Zo vlak na het schrijven van ‚Sociale media, in het grensland van de vrijheid van meningsuiting’ stond de zaak bij mij gelijk op scherp.

[. ..]

→ Lees verder: Niet allen zijn gelijk in het grensland van de vrijheid van meningsuiting

Sociale media, in het grensland van de vrijheid van meningsuiting

This entry is part 1 of 3 in the series In het grensland van de vrijheid van meningsuiting

This entry is part 1 of 3 in the series In het grensland van de vrijheid van meningsuiting

Heb ik het recht alles te zeggen of te schrijven (waaronder ook tekenen, zingen, filmen, et cetera), over alles en iedereen, in elke bewoording die daarvoor nodig acht, via ieder communicatiekanaal dat ik daarvoor wil gebruiken, op het tijdstip dat ik kies? Is het antwoord ‘ja’ dan is er geen grens aan de vrijheid van meningsuiting, die vrijheid is dan absoluut. Ik schat zo in dat de meeste mensen al snel met voorbeelden komen om aan te geven dat een dergelijke absolute vrijheid onwenselijk, zelfs gevaarlijk is. Maar als het antwoord dan ‘nee’ is, dan volgt de vraag waar we de grens van (zelf)censuur trekken, en is de vraag: ‘Heb ik dan geen vrijheid van meningsuiting meer?‘ iets te simpel. De vraag kwam op in het kielzog van het bericht dat de hoofdwoordvoerder van het politiekorps Rotterdam-Rijnmond niet meer op persoonlijke titel mag twitteren en een korte gedachtewisseling daarover met Davied van Berlo, ambtenaar én enthousiast twitteraar. “Ik begin me best wel een beetje zorgen te maken over mijn vrijheden als burger nu. En werk is een deel van mijn leven.#persoonlijketweet“, zo twitterde hij. Bij mij gingen de hersens in overdrive, begon de wandeling in -wat ik maar noem- het grensland van de vrijheid van meningsuiting. Het werd een lange wandeling.

[. ..]

→ Lees verder: Sociale media, in het grensland van de vrijheid van meningsuiting

Actief in de HCC Ledenraad

Sinds gisteravond ben ik lid van de HCC Ledenraad.  De ledenraad is het hoogste besluitvormende orgaan van de HCC en er waren nogal wat vacante zetels, twee zetels voor een termijn van twee jaar en elf zetels voor een termijn van vier jaar. Dertien plekken waarvoor veertien kandidaten beschikbaar waren. Iets nieuws waarschijnlijk want al na de eerste stemronde, voor de zetels van twee jaar, bleek dat de stemprocedure compleet onwerkbaar was als er ook echt iets te kiezen was. Die stemprocedure mag dus gelijk op de schop.  De HCC is een vereniging van 100.000 computergebruikers, maar of je ze ook allemaal leden mag noemen en wat dat betekent voor de strategische ontwikkeling van de HCC is maar de vraag. Een vraag waar ik me nu over mag buigen.

De kandidaten waren uitgenodigd om aanwezig te zijn op de gecombineerde Vergadering van Regio’s en Vergadering van Interessegroepen. De HCC bestaat al sinds 1977 en als je een voorbeeld wilt hebben van een omvangrijke bazaar dan heb je er hier een. Er zijn een aantal werkgroepen bezig gericht op verbetering van het geheel. Wat kan er verbeterd worden aan de service richting de leden? Hoe moet de nieuwe website van de HCC er uit komen te zien, hoe krijgen we een website die functioneel en dienstverlenend is in een tijd waar meer en meer leden virtueel met de HCC verbonden zijn? Hoe kunnen regio’s, interessegroepen en platforms meer en beter met elkaar samenwerken? Hoe moeten de komende HCC-dagen er uit zien, is [. ..]

→ Lees verder: Actief in de HCC Ledenraad

Datum en locatie training PR & Communicatie FOSS-organisaties bekend

Op zaterdag 2 april 2011 zal de training PR & Communicatie voor FOSS-organisaties plaatsvinden bij AT Computing in Utrecht. In totaal hebben zich 16 mensen aangemeld, mensen die actief zijn in verschillende vrije en open source gemeenschappen in Nederland, waaronder NLUUG, NLLGG, Ubuntu-NL, Soleus, Free Software Foundation Nederland i.o,, LPI Nederland, OSSLO en Vrijschrift, mensen die zich privé, politiek en zakelijk inzetten voor het gebruik van open standaarden en open source software. We gaan nu aan de slag om een goed inhoudelijk programma neer te zetten. Heb je zin om bij de training en dit gezelschap aan te schuiven? Voel je vrij en stuur me even een berichtje.

Het idee voor de training PR & Communicatie voor FOSS-organisaties is ontstaan naar aanleiding van een oproep van NLUUG, maar ook de verzoeken die mij regelmatig bereiken. De meesten van ons zijn enthousiast over open standaarden en vrije open source software en organiseren dan wel ondersteunen tal van activiteiten: install fests, congressen, seminars, trainingen, workshops, plugfests, release parties. En we willen wat meer aandacht voor die activiteiten, zodat we nieuwe mensen enthousiast kunnen krijgen voor open standaarden en vrije en open source software. Maar hoe doe je dat? Wie wil je aanspreken, en hoe kan je die het best bereiken? Dit is de kern van de training PR & Communicatie voor FOSS-organisaties.

De locatie voor de training wordt kosteloos beschikbaar gesteld door AT Computing, waardoor we de beschikking hebben over een centraal gelegen leslokaal. AT zorgt ook voor ons natje en droogje. Ik [. ..]

→ Lees verder: Datum en locatie training PR & Communicaties FOSS-organisaties bekend

Fragmenten

"Fragmenten" is mijn persoonlijke website, de plek waar ik schrijf over de projecten en thema's waar ik bij betrokken ben, de boeken waar ik aan werk. In mijn leven probeer ik vast te houden aan wat in Psalmen 34:12 staat: "Wie is de man die lust heeft in het leven, die genoeg dagen liefheeft om het goede te zien?". Of het nu gaat om open ICT, digitale geletterdheid, interculturalisatie, of geloof en spiritualiteit, ik wil er mee bezig zijn om het goede te zien. Dat vereist soms, vaak wellicht, een scherp doordringen tot de kern van de zaak, een kritische beschouwing, het wegblazen van stof en slingers.