Als schrijver en columnist heb ik mij voornamelijk bezig gehouden met het open wereldje. In het dagelijks leven staat de hulpverlening aan Antillianen die de aansluiting met de samenleving niet (kunnen) maken centraal. Dat is een totaal andere wereld al zie ik qua sociale dynamiek voldoende overeenkomsten. De wijze waarop ik in die twee werelden werkzaam ben, krijgt richting, inhoud en vorm door mijn geloofsovertuiging. Voor mij is religie niet een onderdeel van mijn leven, maar het fundament waarop mijn leven wordt gebouwd. Ik zie de Bijbel als gids en inspiratiebron, als een spiegel waarin ik kijk. We kennen het spreekwoord: ‘jezelf een spiegel voorhouden’, jezelf eens goed bekijken en vervolgens daar wat mee doen.
Het afgelopen weekend was daar weer een mooie gelegenheid voor. Jehovah’s Getuigen organiseren ieder jaar een driedaags congres. Het thema was dit jaar ‘Nader dicht tot God’. Voor mij was het al weer het 17e congres, zij het voor de eerste maal in het Papiamentu (voor Agnes en mij dan). Gedurende die drie dagen komen al snel zo’n 30 lezingen voorbij, met onderwerpen die soms wat dichter, soms wat verder van je eigen situatie staan. Zelf pak ik dan vragen op als: Hoe ontwikkel ik mij als mens?, Hoe staat het met mijn relatie met Agnes, met mijn familie?, Hoe staat het met de doelen die wij voor ons werk in onze geloofsgemeenschap hebben gesteld?, Hoe kan ik mijn werk als ouderling en herder beter doen?, Wat betekent dit voor mijn werk als schrijver, als hulpverlener?, Waar moet het beter, anders?.
Ik ben mij er maar al te zeer van bewust dat velen religie gelijk stellen met behoudend, conservatief, beklemmend, en varianten van deze termen, al dan niet gebaseerd op hun persoonlijke ervaring. Mijn ervaring is toch anders. Misschien heeft het er mee te maken dat ik in 1993 bewust gekozen heb voor Jehovah’s Getuigen. Mijn ouders hebben geen religieuze erfenis achtergelaten, anders dan de vrijheid om toch vooral een eigen keuze te maken. De keuze in 1993 was het sluitstuk van een spirituele zwerftocht en het begin van een nieuwe levensfase.
Sinds ongeveer 2003 ben ik mij ook meer gaan verdiepen in de ‘personal development’ denkers. Denk dan aan Jim Rohn, Anthony Robbins, Brian Tracy, Chris Widener, Stephen Covey etcetera. Leuk materiaal. Die Amerikanen hebben toch wat minder moeite met religie. Waar het in Nederland toch vooral een privé-aangelegenheid moet zijn, zien zij het als integraal onderdeel van iemands maatschappelijke carrière. Goed, de focus op ‘succes’ en dan vooral ‘financieel succes’ is minder mijn ding. Hun aandacht voor een spiritueel leven als bron van inspiratie voor een succesvol en innovatief bestaan is beter blijven hangen.
Daarmee werd mijn geloofsovertuiging meer dan voorheen een ijkpunt voor persoonlijke ontwikkeling. Een moreel kompas voor het bepalen van de doelen, van prioriteiten en de juiste balans. De congressen zijn jaarlijkse momenten van bezinning. Vorig jaar besloten Agnes en ik op het congres een volgende stap in het predikingswerk te zetten, met als resultaat dat we sinds 1 januari in een Papiamentstalige gemeente werkzaam zijn.
Het afgelopen weekend hebben we drie dagen doorgebracht met ruim 1000 Antillianen en Arubanen om ons heen. Dit was/is een totaal andere groep als waar ik in mijn werk mee te maken heb. Dit is een groep die de weg in de samenleving weet te vinden, die op een positieve manier in het leven staat en probeert anderen te helpen het leven wat beter in te richten. Ik werk sinds 2001 voor -wat we toch wel mogen noemen- problematische Antilliaanse cliënten. Natuurlijk houden we elkaar regelmatig voor dat we werken met en voor die paar procent aan de onderkant van de gemeenschap. Maar die paar procent bepalen een fors deel van onze kijk op de Antilliaanse gemeenschap.
Het is dan heerlijk samen te werken met hard werkende, positief ingestelde, gastvrije en lieve Antilliaanse geloofsgenoten, die -geïnspireerd door de Bijbel- lekker bezig zijn. Ze helpen mij weer om op een andere manier in het leven te staan, om anders tegen mensen aan te kijken. Ze zijn voor mij evenzeer spiegels van geloof. Het waren drie mooie en nuttige dagen.
Leuk! Ik zie dat de nieuwe Mandriva 2010 Spring officieel is vrijgegeven. Het is altijd de moeite waard daar een blik op te werpen. Tegelijkertijd het bericht dat PCLinuxOS de ISO’s heeft geactualiseerd. PCLinuxOS heeft haar wortels in Mandriva.
Het is al een tijd geleden dat ik PCLinuxOS aan een nader onderzoek heb onderworpen. We gaan het maar eens installeren.
In Nederland hebben we gelukkig godsdienstvrijheid, de vrijheid om ons geloof te belijden, om met elkaar samen te komen en er met anderen over te spreken. Nog wel, want de discussies over het stellen van grenzen aan die vrijheid laaien regelmatig op. Velen zijn zich niet bewust van de reële grenzen die al zijn opgelegd aan de godsdienstvrijheid, al worden die onder andere noemers gebracht. Ik ben Jehovah’s Getuige en dat betekent dat ik in Nederland geen kind kan adopteren door de wijze waarop de adoptieprocedure is ingericht. En het betekent ook dat kinderartsen mij -zou ik kinderen hebben gehad- zonder problemen uit de ouderlijke macht kunnen zetten als zij dat nodig vinden. Wellicht heb je daar een mening over en in sommige gevallen is die mening niet positief, maar bezie het eens van een andere kant. Wanneer gaat een aantasting van burgerlijke vrijheden, op gronden die door anderen ongetwijfeld redelijk worden gevonden en vooral als het om een groep of overtuiging gaat die toch al niet op veel sympathie mag rekening, te ver? Wanneer merken we dat we als samenleving te veel rechten en vrijheden hebben opgeofferd voor ‘hogere’ doelen?
Deze vragen zijn misschien nooit goed te beantwoorden, maar vormen wel de achtergrond voor een actie van mijn geloofsgenoten in Rusland. Het ‘moderne’ Rusland heeft officieel godsdienstvrijheid. Jehovah’s Getuigen zijn in Rusland vervolgd door het communistische regime en gedeporteerd naar de Goelag. De val van de Sovjet Unie betekende de mogelijkheid als erkende en openlijke religie verder te gaan, met de grondwettelijke godsdienstvrijheid als waarborg. In de afgelopen jaren is die vrijheid fors aangetast en krijgen Jehovah’s Getuigen het ene verbod na het andere voor de kiezen. Bijeenkomsten worden, soms met geweld, beëindigd. Boeken en tijdschriften worden subversief verklaard. En aanklagers proberen wetgeving -die bedoeld is om religieus extremisme aan te pakken- te gebruiken om Jehovah’s Getuigen verboden te krijgen.
Mensenrechtenorganisaties hebben zich bij herhaling kritisch uitgelaten over de vervolging van Jehovah’s Getuigen, maar dat lijkt weinig effect te hebben. Mijn geloofsgenoten, mijn broeders en zusters, voelen de sfeer grimmiger worden. De vrijheid om samen te komen, de vrijheid het eigen geloof te belijden en er met anderen over te spreken is zwaar aangetast. Daar horen we normaal gesproken weinig van. Tot vorige week.
Tussen 26 en 28 februari is in Rusland een traktaat verspreid dat de aandacht richt op de vervolging van Jehovah’s Getuigen in Rusland. In het traktaat worden parallellen getrokken tussen de vervolging van het Sovjet-regime en de overheden van het huidige Rusland. Zo veel verschil lijkt er niet te zijn. Daarnaast worden een aantal vooroordelen besproken, waarvan sommige echt absurd genoemd mogen worden. Het traktaat is ook in het Engels vertaald, dus voel je vrij het zelf te lezen (PDF).
Al weer een tijd geleden heb ik mij meer verdiept in de positie van jehovah’s Getuigen in nazi-Duitsland, inclusief een bezoek aan verschillende concentratiekampen en gesprekken met overlevenden. Dat heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Nadat Jehovah’s Getuigen in Rusland wettelijk erkend waren, is ook bekend geworden hoe beroerd het was onder het communistisch bewind. Je hoopt dat we, als samenleving, hebben geleerd van die trieste dieptepunten in de menselijke geschiedenis. Maar ja, sinds die tijd hebben we al weer concentratiekampen gezien in het voormalig Joegoslavië, heeft de genocide in Rwanda en Burundi plaatsgevonden en staan burgerlijke vrijheden onder druk vanwege dreigend terrorisme.
Ik ben, eerlijk gezegd, trots op mijn broeders en zusters dat ze zo openlijk naar voren treden. En bezorgd.
2009 was een leuk maar ook erg druk jaar. Na het uitkomen van ‘Open source en open standaarden. Voor niets gaat de zon op?‘ had ik het even gehad met het schrijven van boeken. In het voorafgaande jaar had ik aan vijf boeken (mee)gewerkt en het was wel even welletjes. Het voorjaar stond verder in het teken van heroriëntatie. Wat wilde ik nu verder doen in het open source wereldje? De tweede helft van 2009 liep vervolgens vol met nieuwe activiteiten, met een kritisch volgen van het programmabureau NOiV, met een dagelijkse knipseldienst over nieuws in het open domein en een nieuw platform voor de open gemeenschappen in Nederland, Open 2.0. Aan het eind van het jaar ben ik toegetreden tot het bestuur van LPI Nederland.
Mijn vrouw heeft dit alles vriendelijk aangezien. Gelukkig maar, want zonder haar steun was het zeker niet vol te houden geweest. Maar die vriendelijke ondersteuning moet ik niet als vanzelfsprekend gaan beschouwen en het was/is de bedoeling om 2010 wat rustiger te laten verlopen dan 2008 en 2009. Wat staat er voorlopig op de rol?
Nieuwe boeken
In de eerste helft van 2010 komen twee nieuwe boeken op de markt. De werkzaamheden voor het Open Source Jaarboek 2009-2010 zijn al begonnen. Hans Sleurink, Jan Willem Broekema en ikzelf verdelen de redactiewerkzaamheden en daarnaast schrijf ik een paar bijdragen. Ondertussen werk ik gestaag verder aan een Engelstalig PC-BSD boek, samen met Jeremy Reed.
Doorlopend (schrijf)werk
Dit jaar blijf ik bijdragen schrijven voor de SoftwareBus, BSD Magazine en Digiplace. BSD Magazine gaat in 2010 verder als gratis online publicatie waarmee het bereik groter gaat worden. In 2009 ben ik begonnen met columns voor LinuxBizz. Dit voorjaar volgt een evaluatie en dan bekijken we samen of hier een vervolg op komt voor 2010. De werkzaamheden voor LPI Nederland nemen voorlopig nog toe.
Open source nieuws
Deze week is een ‘nieuwe’ open source nieuwsbrief van start gegaan, Open Trends. Zowel voor Livre als voor Transparante Zaken schreef ik al eerder weekoverzichten, maar het was niet vol te houden om dat naast een dagelijkse berichtgeving te onderhouden. De Transparante Zaken Knipseldienst is nu verleden tijd. In plaats daarvan probeer ik wekelijks een nieuwsbrief samen te stellen die als PDF beschikbaar komt.
Nieuwe activiteiten
Voor Duurzaam Tilburg ga ik een aantal artikelen schrijven over de relatie tussen Ubuntu, open source en duurzaamheid. Op 8 februari hou ik voor hen de nieuwe lezing “Werken aan digitale rechtvaardigheid, verkleinen van de ‘digital divide‘”. Op de NLLGG dag van 5 juni wordt een korte cursus Ubuntu gegeven, welke met een aantal leden van Ubuntu-NL wordt samengesteld. Deze cursus wordt vervolgens aan Ubuntu-NL beschikbaar gesteld, zodat deze wellicht vaker gegeven kan worden. Het plan van Joost Geraets om 50 Nederlandse NGO’s te benaderen is opgepakt en ligt bij mij op de tekentafel. Naast deze activiteiten liggen wat kleinere klusjes te wachten.
Stapjes terug
De beschikbare tijd is beperkt en dat dwingt tot het maken van keuzen. Ik heb ervoor gekozen mijn inzet voor Open 2.0 te beperken en het werk aan Transparante Zaken te beëindigen. Het aanbod tot ondersteuning bij het schrijven van persberichten blijft wel van kracht.
Rustiger in 2010?
Het was/is de bedoeling om het in 2010 rustiger aan te doen. Voor nu is het in ieder geval weer even overzichtelijk. Agnes en ik kunnen meer tijd samen doorbrengen, al zijn we geen bankzitters. Sinds 1 januari zijn we voor onze geloofsovertuiging actief in een Papiamentstalige gemeente in Rotterdam. Zelf heb ik de taal een beetje geleerd tijdens mijn verblijf op de Nederlandse Antillen in de periode 1991-1993, maar er valt voor ons beiden nog heel wat te leren.
“IBM beperkt mogelijkheid flexibel werken”, zo kopt Computable vandaag bij het bericht dat IBM voor een deel van de medewerkers de mogelijkheden voor flexibele werktijden en thuis werken gaan aanpassen. Beroerd voor de betreffende medewerkers, wellicht conservatief denken van Big Blue (maar dat mag je het bedrijf ook weer niet kwalijk nemen), maar de Computable redactie maakt het met de begeleidende afbeelding een beetje aan de bonte kant.
Computable bevestigt vooroordelen over thuis werken
Met de afbeelding lijkt de redactie van mening te zijn dat het thuis werken toch vooral een douceurtje voor de medewerkers is. Lekker onderuit gezakt, laptopje op schoot, geen gedoe rond interactie met de klant en toch lekker uurtjes schrijven.
Ongetwijfeld grappig bedoeld maar waarom dan niet afbeelding gezocht die wat meer sympathie voor de medewerkers uitstraalde? Zoals deze, of wat denken jullie van deze?
Ach, misschien ben ik gewoon wat overgevoelig als het gaat om de relatie tussen beeldvorming en meningsvorming. Per slot van rekening prikken we zonder problemen door alle beeldvorming heen. Toch?
Het Algemeen Dagblad was eens een krant, maar vandaag is het behoorlijk ver de afgrond van de ranzigheid in gedoken. Volgens mij zo ver dat het zelfs daar weer uitgekotst zal worden. Welke idioot heeft in hemelsnaam toestemming gegeven voor zo’n foto bij dit bericht?
Vroeger werden kranten nog gebruikt in het toilet op het erf, maar het Algemeen Dagblad is zelfs daar te smerig voor geworden.
Update
Er is iemand wakker geworden bij de redactie. De foto is bij het artikel verwijderd. Maar, simpel gezegd, zo’n fout had nooit gemaakt mogen worden. Dat noemen we ethiek, fatsoen, goede smaak, piëteit, of bedenk maar een goede term.
Het is een beetje druk in het laatste kwartaal van 2009. Voor de laatste drie maanden van het jaar staan 10 presentaties en lezingen in de agenda en een aantal daarvan betreffen nieuwe onderwerpen. Daar moet je dan wel even voor gaan zitten.
Naast de presentaties lopen de normale activiteiten gewoon door. Ik bedoel, mijn werkgever verwacht wel dat ik mijn bijdrage lever aan nieuwe projecten. Deze periode moet ik een nieuw project opstarten, gericht op gezinnen die onder het bestaansminimum leven. Heel nuttig en waardevol, vooral omdat we in het project tegelijkertijd vrouwen gaan trainen als ondersteuners op wijkniveau. De andere lopende projecten gaan een slag maken in de projectadministratie en de methodiek van hulpverlening, een proces dat ik mag begeleiden.
Voor BSD Magazine staat het volgende artikel over het inrichten van een PC-BSD home server op de rol, voor de SoftwareBus een ander artikel over een PC-BSD home server, LinuxBizz wil graag een volgende column hebben en van Maarten Leeuwis (OS4Free) heb ik begrepen dat vanuit Tilburg belangstelling is voor columns van mijn hand.
Een andere leuke klus is het maken van instructievideo’s voor een aantal Ubuntu computers die naar Gambia en Senegal gaan. De filmpjes komen later online beschikbaar.
En tussen de bedrijven door ben ik lekker bezig in mijn geloofsgemeenschap, werk ik aan het PC-BSD boek en ga ik met Agnes op pad. Het is wat aan de drukke kant, maar als je met leuke dingen bezig bent is dat niet erg. En er is altijd zwarte koffie.
Afgelopen zondag had ik het grote genoegen met de keynote lezing “Ubuntu – Towards a viable desktop” de tweede dag van T-DOSE te openen. De sheets van de presentatie zijn eerder deze week online gezet.
CityTV heeft zowel zaterdag als zondag opnamen gemaakt van de T-DOSE lezingen in de hoofdzaal en die zijn online te bekijken. Alle lezingen zijn de moeite waard. maar de directe linkjes naar mijn T-DOSE lezing zijn:
Op de site van CityTV staan ook nog de lezingen van T-DOSE 2007 en 2008. Voor de donkere dagen zullen we maar zeggen
Update: Een beetje onverwacht, maar de opnamen lijken alleen af te spelen indien direct opgestart van de CityTV website.
Deze vraag dook op toen ik vandaag op de website van Creative Commons Nederland terecht kwam. Aanleiding was het bericht over de Open Access Week bij de Universiteit van Amsterdam. Prominent op de voorpagina staat daar: “Buma pilot:doe mee!”
Nu loop de pilot al een tijdje, maar Buma/Stemra heeft zich in deze dagen niet populairder gemaakt met haar besluit om bloggers met embedded videos waarop muziek te beluisteren is een stevige rekening te sturen. Dat heet dan ook nog ‘Fair Play’.
De campagne tegen Buma/Stemra begint aardig op stoom te komen. Bits of Freedom is lekker bezig. Maar waarom zou, zoals de vraag luidt, Creative Commons Nederland zich uit de pilot terug moeten trekken? Zou dat niet nadeliger zijn voor de artiesten?
Een argument, wat mij betreft, is het gegeven dat door de actie van Buma/Stemra een van de fundamentele doelstellingen van Creative Commons onderuit gehaald wordt: hergebruik van creatieve werken. Embedden is integraal onderdeel van het internet geworden en Buma/Stemra vindt dat prima mits er maar dik voor wordt betaald. Dat gaat lijnrecht in tegen dat wat Creative Commons beoogd. Maar misschien hebben jullie nog wat andere argumenten voor en tegen?
Gisteren heb ik met een mengeling van afgrijzen en fascinatie geluisterd naar een lezing van Siddharth Kara. Kara is een econoom die onderzoek heeft gedaan naar moderne slavernij, vrouwenhandel en de seks-industrie. Zijn presentatie is meedogenloos. Hij geeft enkele voorbeelden van seks-slaven die hij heeft gesproken, maar zijn betoog legt de economische factoren bloot die vrouwenhandel en de seksindustrie in leven houden: weinig tot geen risico’s, immense winstmarges, een vraag die groter is dan het aanbod, en desondanks dalende prijzen voor commerciële seks.
Het geheel grijpt je naar de keel. Kara heeft goed werk verricht. Niet leuk om naar te luisteren, maar dat is het leven dat de vrouwen leiden ook niet. Dat leven is oneindig veel beroerder, daar mogen wij de oren en ogen niet voor sluiten