Jan Stedehouder

Heb ik het recht alles te zeggen of te schrijven (waaronder ook tekenen, zingen, filmen, et cetera), over alles en iedereen, in elke bewoording die daarvoor nodig acht, via ieder communicatiekanaal dat ik daarvoor wil gebruiken, op het tijdstip dat ik kies? Is het antwoord ‘ja’ dan is er geen grens aan de vrijheid van meningsuiting, die vrijheid is dan absoluut. Ik schat zo in dat de meeste mensen al snel met voorbeelden komen om aan te geven dat een dergelijke absolute vrijheid onwenselijk, zelfs gevaarlijk is. Maar als het antwoord dan ‘nee’ is, dan volgt de vraag waar we de grens van (zelf)censuur trekken, en is de vraag: ‘Heb ik dan geen vrijheid van meningsuiting meer?‘ iets te simpel. De vraag kwam op in het kielzog van het bericht dat de hoofdwoordvoerder van het politiekorps Rotterdam-Rijnmond niet meer op persoonlijke titel mag twitteren en een korte gedachtewisseling daarover met Davied van Berlo, ambtenaar én enthousiast twitteraar. “Ik begin me best wel een beetje zorgen te maken over mijn vrijheden als burger nu. En werk is een deel van mijn leven.#persoonlijketweet“, zo twitterde hij. Bij mij gingen de hersens in overdrive, begon de wandeling in . . . → Lees verder: Sociale media, in het grensland van de vrijheid van meningsuiting